سیدعباس سیدمحمدی

            بسم الله الرحمن الرحيم. ميلاد حضرت علي عليه السلام مبارک باد.

            دکتر فرهاد مهدي­پور دستجردي مي­گفت:

            يکي از اقوام يا آشنايان يا دوستانش رفته بود ثبت احوال براي دخترش شناسناسنامه بگيرد. نام دختر را «دزيره» نوشته بود. کارمند ثبت احوال با ناراحتي و مخالفت گفت dezire ديگر چيست. اين اسم مجاز نيست. [غربي است و فلان و ...] پدر دختر گفت: اي آقا! تقصير من چيست. تقصير تو است که کتابهاي تاريخ اسلام را مطالعه نکرده­اي. اگر سري به آن کتابها بزني مي­بيني که dozayre يکي از همسران گرامي پيامبر اسلام است. کارمند ثبت احوال دستپاچه شد و گفت: ببخشيد! ببخشيد! اين هم شناسنامه­ي «دزيره» خدمت شما.

            کليه­ي حقوق اين لطيفه­ي واقعي متعلق به دوست من، دکتر فرهاد مهدي­پور دستجردي است!

            بسم الله الرحمن الرحيم. ظاهراً در مکانهاي نظامي (ستادها، پادگانها، کلانتريها، ...)، طبق نامه­اي از مقامهاي بالا، به آنها خبر مي­دهند که «تکبير چه چيزي است». تجربه­ي من چنين بود که در ميدان صبحگاه، تابلويي بزرگ تک تک عبارتهاي تکبير را نوشته بود. چند سال پيش در يک مسجد (مسجدي بين ميدان منيريه و چهارراه ابوسعيد) هم ديدم که روي وايتبورد تمام عبارتهاي «تکبير اصطلاحي» را نوشته بود، که نمازگزاران بدانند پس از شنيدن «تکبير» بايد چه بگويند. نماز جمعه را نمي­دانم. شايد آن­جا هم در تابلو عبارتهاي تکبير اصطلاحي را بنويسند.

            خُب. من نمي­دانم لطف تکبير فعلي، که شامل سه الله اکبر و اعلام رهبري رهبر وقت و تعدادي «مرگ بر» و تعدادي «درود بر» و مطالب ديگر است، چيست. من به رهبر گرامي ايران، و علما، و صاحبان فکر و هنر پيشنهاد مي­کنم «تکبير» چنين باشد:

الله اکبر

الله اکبر

الله اکبر

محمد رسول الله

نه کلمه­اي بيش، نه کلمه­اي کم.

   بسم الله الرحمن الرحيم. در دوران خدمت سربازي (80—1378) نامه­اي از وزارت کشور به استانداري­ها (و احتمالاً نيروي انتظامي) ديدم، به اين مضمون: «مشاهده شده است بعضي دسته­جات و بعضي افراد وابسته به نهضت آزادي در مراسم تشييع و تدفين درگذشتگان خود و ... از پرچم جمهوري اسلامي ايران فاقد آرم جمهوري اسلامي و [بيست و دو] الله اکبر استفاده مي­کنند. مقتضي است از چنين اقدام تحريک­کننده جلوگيري کنند.» خُب. آقايان «اصلاح­طلب» و «شجاع» وزارت کشور. «پرچم بدون آرم» بدتر است يا «آرم بدون پرچم»؟ اتفاقاً گويا آنچه در قانون اساسي به آن صراحت کرده­اند «سه رنگ پرچم» است، و آرم فعلي را بعدها يک بنده خدا ساخت و حضرت امام امت پسنديد و ــ با رفرانوم يا بي رفراندوم؟ ــ دستور داد آن را در پرچم بگنجانند. اتفاقاً آنچه در شناسنامه­ها و گذرنامه­ها و سربرگهاي رسمي و جلوي قطار و جلوي کشتي و آرم نيروي انتظامي و آرم ارتش و آرم بانک ملي و ... مي­بينيم، «آرم جمهوري اسلامي» است، و نه پرچم (چه پرچم با آرم، چه پرچم بي آرم). نکته چيست؟ اين آرم چه لطفي دارد؟ اين آرم حاکي از کدام نماد ميهني يا ديني يا تاريخي است؟ اتفاقاً، طبق آنچه در دايرت­المعارفي انگليسي­زبان خواندم، پرچم ايران (مشخصاً سه رنگ افقي سبز و سفيد و قرمز) از پرچمهاي قديمي دنيا است. چرا اين سه رنگ کهن و زيبا و غير سياسي را کمتر از اين آرم حد اکثر بيست و هفت ساله ــ و احتمالاً با گرايش «حکومتي» ــ ارج مي­نهيد؟ و اما سؤال: شما «اصلاح­طلبان» و «شجاعان» روزگار ما، که چنين حواستان جمع بوده و استفاده از پرچم فاقد آرم را نادرست و تحريک­کننده دانستيد، چرا بلد نيستيد به نمايندگان محترم مجلس تذکر دهيد که در بالاي سر رئيس محترم مجلس آرم بزرگ جمهوري اسلامي بدون نشانه­اي از سه رنگ مصرّح در قانون اساسي نباشد؟ مگر نه اين که مجلس نماد «قانون» است؟؟

            بسم الله الرحمن الرحيم. قسمتهائي از: نيره­السادات احتشام رضوي، خاطرات نيره­السادات احتشام رضوي (همسر شهيد نواب صفوي)، تدوين: حجت­الله طاهري، تهران: مرکز اسناد انقلاب اسلامي، 1383.

                                    ... آخرالامر من از روي اجبار به ديدار آيت­الله محمد بهبهاني هم رفتم. وي در برگرداندن شاه به ايران در زمان دکتر مصدق، نقش مهم و محوري داشت ... گفتم بدانيد که آقاي نواب سرباز امام زمان (عج) است و به خاطر اسلام قيام کرده و به خاطر اسلام وارد صحنه­ي مبارزه شده است ... او [= بهبهاني] گفت: «سرباز امام زمان (عج) يعني آدم­کش؟ يعني تروريست؟» گفتم: «سگ­کشي غير از آدم­کشي است. آن­ها سگ­کشي کرده­اند.» اين جواب براي او خيلي سخت و گران آمد؛ من با بي­اعتنايي خداحافظي کردم و بيرون رفتم ... (ص 127 و 128)

                                    ... تيمور بختيار که ظاهراً در آن زمان براي بازديد به آن­جا آمده بود، گفت که خانمها ببينيد نواب صفوي چه بلايي بر سر شوهرانتان آورده است. يکي از زنان گفت: «ما نمي­دانيم اين نواب ... کيست؟» تا اين حرف اهانت­آميز و بي­ادبانه از دهان او خارج شد، من فرياد کشيدم که ساکت شو که خداوند دهانت را پر از آتش جهنم کند؛ آيا نمي­داني که اگر همسرت بداند به ساحت مقدس آقاي نواب توهين و بي­ادبي کرده­اي، تو را طلاق مي­دهد و از خانه بيرون مي­اندازد؟ ... مادر آقاي نواب که از برخورد من دستپاچه شده بود، مي­گفت: «نيره­السادات ساکت باشيد.» گفتم که نه خانم، چرا ساکت باشم؟ اين زن به تحريک بختيار به ساحت مقدس آقاي نواب اهانت مي­کند، اهانت به نواب، اهانت به اسلام است ... (ص 130)

... من پوشيه داشتم و حجابم کامل بود ... (ص 134)                             

... بنابراين فداييان اسلام در بلاتکليفي به سر مي­بردند، البته فداييان اسلام، براي کسب تکليف، پيش من مي­آمدند و سؤال مي­کردند که آيا اجازه مي­دهيد تا اقدامات مسلحانه را شروع کنيم؟ که متأسفانه من به سبب ترس از جان آقاي نواب، نمي توانستم با آنان موافقت کنم ... (ص 137)

                                    ... اگر من در آن زمان موفق مي­شدم پيکر آقاي نواب را بگيرم، قيام مهم و خونيني به پا مي­کردم؛ اما متأسفانه پيکر آقاي نواب را به من ندادند ... (ص 142)

            بسم الله الرحمن الرحيم. کتاب اخلاق الاهي، جلد چهارم، آفات زبان، بخش يکم، اثر مجتبي تهراني را خواندم (چيزي بيش از «تصفّح»). البته کتاب را «تدوين» کرده­اند. کتاب 14 فصل است: غيبت؛ دروغ؛ بهتان؛ تهمت؛ مراء؛ جدال؛ خصومت؛ لعن و نفرين؛ شماتت؛ فحش؛ فرو رفتن در باطل؛ استهزا و سخريه؛ سخن­چيني؛ بيهوده­گويي. هر فصل شامل هفت قسمت است: مقدمه؛ تعريفِ ...؛ اقسامِ ...؛ نکوهشِ ... از ديد شرع؛ ريشه­هاي دروني ...؛ پيامدهاي زشتِ ...؛ راههاي درمانِ ... .

            ديباچه­ي تنظيم­کننده هم مانند ديباچه­هايي است که بر اين کتابها مي­نويسند: «... وجود فرهمند و فرازمند استاد فرهيخته­ي ما، فقيه عارف، حجه­الحق، آيت­الله مجتبي تهراني ـ دام ظلّه ـ همچون کوهساراني است که ... سال­ها است کرسي دروس فقه و اصول استاد، رکن رکين سطوح عالي حوزه­ي علميه­ي تهران و مجمع فضلاي مستعدّ امّ­القراي انقلاب اسلامي است ...»

            خُب. من گمان مي­کنم اين «الگوي تکرارشونده» که در اين کتاب به کار رفته، مناسب کتاب «اخلاق» نيست. شايد براي آموزش در دانشگاه و امتحان گرفتن خوب باشد، ولي گمان نکنم غرض آيت­الله تهراني و تنظيم­کنندگان محترم چنين باشد.

            برای آن استاد گرامی و دست­اندرکاران چاپ کتاب آرزوی موفقيت می­کنم.