بسم الله الرحمان الرحیم.

            پریشب در مغازه بودم. رادیو روشن بود و تصادفاً سخنانی را شنیدم که اگر اشتباه نکنم گوینده اش رئیس سازمان سنجش و آموزش کشور بود. وقتی قسمتهائی از سخنان ایشان را می شنیدم، سرم کج شده بود و دهانم باز مانده بود. از شدت تعجب. سخنان ایشان را از نسخه ی اینترنتی ی روزنامه ی اعتماد مورخ بیست و نهم دی 1387 نقل می کنم:

http://www.etemaad.ir/Released/87-10-29/150.htm

            پایان نقل لینک.

            شاید افراد بگویند عجب سازمان سنجش و وزارت علوم شجاعی داریم، که گیر کرده است بین مجلس و قوه ی قضائیه، و از این حرفهای شجاعانه و عدالتخواهانه می زند! امّا. امّا توجه بفرمائید:

            ــ تقدیم کردن «ستاره» به دانشجویان، کار ِ وزارت علوم بود و هست، یا کار ِ مجلس؟

            ــ محروم کردن دانشجویان منتقد، از تحصیل، کار ِ وزارت علوم بود و هست، یا کار ِ مجلس؟

            ــ فرض کنیم تعداد دانشجویان بسیجی ی در دانشگاه ها اصلاً یک دهم درصد کلّ تعداد دانشجویان باشد. آیا همان یک دهم درصد کافی نیستند برای این که نظر خود را بر نظر نود و نه و نه دهم درصد دیگر تحمیل کنند، و مثلاً اگر اراده کنند تعدادی شهید عالی مقام را در حیاط دانشگاه دفن کند، و کسی یارای مقابله با آنها را نداشته باشد؟

            ــ سهمیه ی رزمنده ها یا بسیجی ها اگر اصلاً بشود صفر، آیا امکان دارد نهاد «بسیج دانشجوئی» و «بسیج استادان» هم از دانشگاه ها حذف شود؟ ظاهراً در دانشگاه های ایران، بسیج اسلامی و انجمن اسلامی و حراست، جزء ثابت دانشگاه هستند، شاید حتا مهمتر از «کتابخانه ی دانشگاه».

            ــ در کشور ما سالها است، عالی ترین مقام نیروهای مسلح، بعد از فرمانده کل قوا، در اختیار یک بسیجی ی عالی مقام است. یعنی مقام مافوق فرمانده ی کل ارتش و مقام مافوق فرمانده ی کل سپاه و مقام مافوق فرمانده ی کل پلیس، سالها است یکی از بسیجیان بزرگوار است. آیا این موضوع، تصادفی بوده است؟

            بسم الله الرحمان الرحیم.

            بنده بعد از چند مرتبه جست و جو در اینترنت، در چند ماه گذشته، برایم عجیب بود چرا نسخه ی اینترنتی ی صحیفه ی نور و صحیفه ی امام را نمی یابم. امشب به http://www.fardanews.com/fa/pages/?cid=43061 برخوردم. متن لینک:

«کد خبر: 43061

تاریخ: 09 دی 1386

مسئول فقدان آثار حضرت امام در اینترنت کیست!؟

با توجه به نقش و وظیفه موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی (ره)، انتظار می‌رفت که این موسسه پایگاه اینترنتی فعالی و در شآن رهبر کبیر انقلاب داشته باشد، اما بعد از جستجو برای یافتن پایگاه اینترنی این نهاد متوجه می شویم که از سوی موسسه اصلی تنظیم ونشر آثار امام هیچ سایتی موجود نیست. حتی متن صحیفه نور، نیز برای مراجعه مستند به آثار ، سخنرانی ها پیام ها و ....حضرت امام نیز در فضای سایبر موجود نیست.

سایت اینترنتی موسسه تنظیم و آثار امام تا دو ماه دیگر شروع به کار می کند.

به گزارش «فردا» موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی(ره) در 17 شهریور سال 1368 توسط سید احمد خمینی به منظور جمع‌آوری طبقه‌بندی، نگهداری، تنظیم، ترجمه و نشر آثار امام خمینی تاسیس شد.

با توجه به نقش و وظیفه موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی (ره)، انتظار می‌رفت که این موسسه پایگاه اینترنتی فعالی و در شآن رهبر کبیر انقلاب در رابطه با آثار و زندگی حضرت امام خمینی داشته باشد، اما بعد از جستجو برای یافتن پایگاه اینترنی این نهاد متوجه می شویم که از سوی موسسه اصلی تنظیم ونشر آثار امام هیچ سایتی موجود نیست و فقط چند سایت از طرف نمایندگی‌های موسسه در استان‌های دیگر مثل قم و اصفهان وجود دارد که این سایت ها نیز هیچ کدام دارای اطلاعات جامع و کاملی در خصوص زندگی و آثار امام نیستند و فقط به طور مختصر به نکات کلیدی از زندگی امام پرداخته‌اند. حتی متن صحیفه نور، نیز برای مراجعه مستند به آثار ، سخنرانی ها پیام ها و ....حضرت امام نیز در فضای سایبر موجود نیست.

با توجه به این مسئله که امام خمینی نه تنها در جامعه اسلامی ما به عنوان یک الگو برای مردم و جوانان در داخل کشور می‌باشد، بلکه در تمامی دنیا نیز از ایشان به عنوان یک نهاد انقلابی یاد می‌نمایند. از همین رو موسسه تنظیم و نشر آثار امام باید اهتمام بیشتری در معرفی کامل آثار ایشان بورزد.

در همین رابطه مسئول مالتی مدیای سایت موسسه نشر و تنظیم آثار امام خمینی (ره) در گفتگو با «فردا» اظهار داشت: سایت اصلی موسسه قبلاً نیز فعالیت می‌کرد اما مدتی است که به دلیل ناکافی بودن اطلاعات و کامل نبودن مطالب در حال به روز کردن سایت می‌باشیم که حدوداً تا 2 ماه دیگر این کار عملی می‌شود و موسسه تنظیم و نشر آثار امام دارای سایتی با اطلاعات بسیار خوب درباره زندگی و آثار امام می‌شود.»

            پایان نقل متن لینک.

            طبق آنچه در خاطر بنده است، قانونی وجود دارد به نام قانون حفظ و نشر یاد و آثار امام خمینی. توجه کنید به http://tarh.majlis.ir/?ShowRule&Rid=4c6bef13-ec0c-48cd-9e77-d8cc12ba4266 :

«

‌قانون نحوه حفظ آثار و ياد حضرت امام خميني رضوان‌الله تعالي عليه

‌ماده 1 - چاپ و انتشار زندگينامه و آثار و گفتار حضرت امام خميني رضوان‌الله تعالي عليه از سوي اشخاص حقيقي و حقوقي و شركتها و‌مؤسسات دولتي و غير دولتي بدون تأييد صحت مطالب توسط مؤسسه نشر آثار امام خميني كه بنا به دستور آن حضرت زير نظر حجه‌الاسلام‌والمسلمين حاج سيد احمد خميني اداره مي‌شود ممنوع است. اشخاص و مؤسسات مذكور موظفند قبلاً به مصادر تأييد شده توسط مؤسسه استناد‌نموده يا تأييديه لازم را از اين مركز دريافت و به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي ارائه نمايند.

‌ماده 2 - وزارتخانه‌هاي آموزش و پرورش و فرهنگ و آموزش عالي و وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشكي موظفند از زندگي‌نامه، وصيت‌نامه‌و پيامهاي مهم حضرت امام خميني قدس سره‌الشريف به ويژه منشور اول و دوم انقلاب را به نحوي مناسب در كتب درسي در مقاطع تحصيلي ابتدايي،‌راهنمايي ، متوسطه و دانشگاهي قرار دهند.

‌ماده 3 - وزارتخانه‌هاي فرهنگ و ارشاد اسلامي و امور خارجه، سازمان صدا و سيماي جمهوري اسلامي ايران، سازمان تبليغات اسلامي و دفتر‌تبليغات حوزه علميه قم موظفند با همكاري و هماهنگي مؤسسه تنظيم و نشر آثار حضرت امام قدس سره، برنامه‌هاي جامع و گسترده‌اي را جهت تبليغ‌و ترويج و نشر آثار و انديشه‌ها و زندگي‌نامه امام خميني (‌ره) در داخل و خارج از كشور با استفاده از كليه امكانات فرهنگي و هنري و امكانات تجسمي‌و رسانه‌هاي همگاني تهيه و به اجراء در آورند.

‌تبصره - صدا و سيماي جمهوري اسلامي ايران موظف است از طريق ذيل به نشر و بسط تعاليم امام خميني سلام‌الله عليه از قبيل:

1 - پخش سخنرانيهاي حضرت امام.

2 - قرائت پيامهاي حضرت امام بخصوص در مناسبتهاي ذيربط.

3 - تدريس كتب علمي ايشان در برنامه‌هاي آموزشي مبادرت ورزد.

‌ماده 4 - وزارتخانه‌هاي فرهنگ و ارشاد اسلامي و كشور موظفند با همكاري و هماهنگي مؤسسه مزبور طرح‌هاي جامعي در زمينه نامگذاري مراكز‌و ميادين و خيابانهاي مهم كشور بنام امام خميني و تهيه تابلوها و آثار هنري و تجسمي در زمينه آرمانها و اهداف امام و نصب آنها در مجامع عمومي و‌ميادين بزرگ تهيه و پس از تصويب هيأت دولت به اجراء در آورند.

‌ماده 5 - بانك مركزي جمهوري اسلامي ايران موظف است منحصراً تصوير مبارك رهبر كبير انقلاب اسلامي حضرت امام خميني را بر يك روي‌كليه اسكناسهاي جمهوري اسلامي ايران و سكه‌هاي بهار آزادي به گونه‌اي مناسب طراحي و چاپ و منقوش نمايد.

‌ماده 6 - تمثال مبارك حضرت امام خميني رضوان‌الله تعالي عليه بايد در كليه وزارتخانه‌ها، سازمانها، ادارات و نهادها و مراكز و مجامع رسمي‌داخل و خارج ايران و مصاحبات مسئولين كشور در محل مناسب و قابل رؤيت نسب گردد. و همچنين تمثال مبارك امام در ابتداي كليه كتب درسي‌آموزش و پرورش " دبستان، راهنمايي، دبيرستاني، مراكز تربيت معلم" و نيز كتب منتشره دانشگاهي كه از سوي مراكز نشر دانشگاهي انتشار مي‌يابد به‌چاپ برسد.

‌ماده 7 - به منظور تجليل از مقام شامخ رهبر كبير انقلاب اسلامي حضرت امام خميني قدس سره‌الشريف روز چهاردهم خرداد هر سال سالروز‌رحلت آن قائد عظيم‌الشأن به عنوان عزاي عمومي اعلام و تعطيل رسمي خواهد بود.

‌ماده 8 - كليه وزارتخانه‌ها و سازمانها و مؤسسات و شركتهاي دولتي موظفند همكاري لازم را در جهت حفظ و تنظيم و نشر آثار امام و طراحي و‌ساخت حرم و مجموعه‌هاي پيوسته به آن را با مؤسسه مذكور و حرم حضرت امام خميني به عمل آورند، اعتبارات مورد نياز از محل بودجه اين دو‌مركز تأمين خواهد شد و در صورت ضرورت در بودجه سالانه كل كشور پيش‌بيني خواهد شد.

‌تبصره - دستگاههاي فوق‌الذكر مي‌توانند در صورت درخواست مسئولين حرم امام خميني و مؤسسه مذكور كاركنان خود را به اين دو مركز مأمور‌نمايند.

‌قانون فوق مشتمل بر هشت ماده و دو تبصره در جلسه علني روز يكشنبه مورخ چهاردهم آبان ماه يك هزار و سيصد و شصت و هشت مجلس شوراي‌اسلامي تصويب و در تاريخ 1368.8.14 به تأييد شوراي نگهبان رسيده است.
‌رئيس مجلس شوراي اسلامي - مهدي كروبي»

            پایان نقل لینک.

            خُب. بنده نمی دانم به جز قانون فوق، قانون دیگری برای حفظ آثار و یاد امام خمینی تصویب کرده اند یا نه.

            به هر حال برای بنده سؤال است، چرا قانون گذاران و متولیان، حساس بوده اند، و عمل و اجرا کرده اند، که عکس آقای خمینی رحمت الله علیه روی اسکناس پنج هزار تومانی و دو هزار تومانی و هزار تومانی و پانصد تومانی و دویست تومانی و صد تومانی باشد، و نام ایشان زینت بخش خیابانها و میدانهای مهم ایران باشد، و تصویر و بیانات ایشان در ابتدای کتابهای دبستان و دوره ی راهنمائی ی تحصیلی و دبیرستان و هنرستان باشد، ولی بعد از نوزده سال از رحلت ایشان، هنوز متن «کامل» نامه ها و تلگراف ها و سخنرانیهای ایشان، در اینترنت به شکل نسخه ی اینترنتی (و نه به شکل فایل زیپ، که بشود دانلود کرد)، موجود نیست؟

            بنده دیشب از http://www.downloadbook.org/ بیست و دو جلد صحیفه ی نور را دانلود کردم. به صورت فایل زیپ است هر جلد از کتاب. در جلد یک، جست و جو کردم. طبق جست و جوی بنده، اثری از نامه یا تلگراف حضرت آیت الله خمینی به شاه، که آن حضرت در ابتدای نامه یا تلگراف، از شاه با عنوان «اعلی حضرت همایونی» نام برده بود، نیافتم.

آیا خوانندگان این مقاله، گمان می کنند نبودن متن «کامل» نامه ها و تلگراف ها و سخنرانیهای ایشان در اینترنت به شکل نسخه ی اینترنتی، تصادفی است؟ به دلیل نبودن بودجه است؟ به دلیل مشکلات فنّی است؟ هرچند، ظاهراً، متن «کامل» نامه ها و تلگراف ها و سخنرانی ها و اعلامیه های امام خمینی، حتا در نسخه ی چاپی ی صحیفه ی نور و صحیفه ی امام هم نیست.

            بسم الله الرحمان الرحیم.

            امشب در پیوندهای روزانه ی علیرضا مازاریان (http://rendane.blogfa.com/ ) یک لینک دیدم. توجهم را جلب کرد. عنوان لینک این بود: «حسام الدین سراج: مذهب ما ظاهرا با موسیقی مخالف است اما باطنا محافظ آن بوده است». با این که بنده نه ذوق موسیقی دارم و نه شوق آن را و هم به طور کلی علاقه و حوصله و وقت ندارم به آن بپردازم، لینک را کاملاً نقل می کنم، و سپس نظرهایی عرض می کنم.

            عیناً به نقل از http://www.musicema.com/module-pagesetter-viewpub-tid-1-pid-367.html :

«حسام الدين سراج:
مذهب ما ظاهرا با موسيقي مخالف است اما باطنا حافظ موسيقي بوده است

حسام الدين سراج گفت: مذهب و دين حافظ و نگهبان موسيقي اصيل ما بوده و هست به طوري كه بسياري از علما علم موسيقي مي‌دانستند.

حسام‌الدين سراج  در خصوص حفظ موسيقي سنتي توسط موسيقي مذهبي اظهار داشت: مذهب ما ظاهرا با موسيقي مخالف است اما باطنا حافظ موسيقي بوده و هست در واقع بسياري از علماي قديمي ما علم موسيقي مي‌دانستند ولي ابراز نمي‌كردند كه البته اين علما هنوز هم هستند.
وي ادامه داد: اين دعواي ساختگي ميان موسيقي و مذهب كاملا مجازي است و به قولي مذهب و دين حافظ و نگهبان موسيقي هم بوده است.

اين خواننده در خصوص كمرنگ شدن پيوند الحان موسيقي آوازي و موسيقي مذهبي گفت: به دليل عدم برنامه‌ريزي نامناسب رسانه، جامعه ما از موسيقي پاپ غربي تقليد مي‌كند در واقع رسانه شناخت مناسبي به جوانان و نوجوانان نمي‌دهد و وقتي اين قشر با عدم شناخت شروع به كار كردن مي‌كنند آرام آرام بر اساس همان ملودي‌ها، ساختار ذهني‌شان شكل مي‌گيرد.

وي با اشاره به آموزش مداحان در گذشته گفت: قدما و انسانهاي فهيمي كه نسل قبل ما بودند تنها به يك نوع از موسيقي و به همان داشته‌هاي ذهني خودشان اكتفا نمي‌كردند.

به عنوان مثال آيت‌الله غروي هم شاعر و هم مديحه سراي اهل بيت بود و هم نسبت به موسيقي شناخت داشت به طوري كه شعر معروف «بيا به بزم حسيني و بشنو از عشاق// به گوش هوش نواي حجاز و شور و عراق» از سرودهاي اوست.

اين خواننده ادامه داد: متاسفانه برخي از مداحان جوان ملودي‌هاي قديمي را نمي‌شناسند و انتخاب شعرشان كامل و مناسب نيست در حالي كه انتخاب شعر درست، مناسب خواني، ملودي و اجراي درست از جمله مواردي است كه در آواز سنتي طرح و باعث شكل‌گيري آثار ماندگار مي‌شود بر اين اساس وقتي نغمه‌ها، متوسط يا ضعيف باشند اثري هم كه توليد مي‌شود متوسط يا ضعيف خواهد بود.
سراج با اشاره به استفاده از دستگاههاي مختلف در موسيقي مذهبي اظهار داشت: در اجراي اين موسيقي از بيشتر دستگاهها استفاده مي‌شد مثلا در همان شيوه خواندن موسيقي دستگاهي، اين بيت را كه «راستگويان حجازي به نوا مي‌گفتند / كه حسين كشته شد از جور مخالف به عراق»، خوانندگان موسيقي مذهبي در مايه‌ راست پنجگاه، حجاز و نوا مي‌خواندند.

وي تصريح كرد: وقتي راستگويان ادا مي‌شد در دستگاه راست پنجگاه‌ مي‌خوانند. وقتي حجاز ادا مي‌شد در حجاز ابوعطا، وقتي نوا گفته مي‌شد در دستگاه نوا و وقتي حسين خوانده مي شد، گوشه حسيني در دستگاه نوا را اجرا مي‌كردند. همچنين براي مخالف، گوشه مخالف در دستگاه سه گاه و چهارگاه را مي‌خواندند و عراق هم گوشه‌اي در مايه افشاري است براي اداي كلمه عراق مي‌خواندند.
سراج بيان داشت: مجموعه اين شعر كه هر كدام از كلمات آن در يكي از نواها اجرا مي‌شد خود امتحاني براي كساني بود كه مي‌خواستند خواننده شوند اما امروزه بعضي از افراد خودشان را جامع‌الفنون مي‌دانند در حالي كه از سابقه موسيقايي، شعر و ادبيات مناسب با مجالس مذهبي _ معرفتي _ ديني شناختي ندارند.
وي در خاتمه خاطر نشان كرد: به عقيده من در قديم‌ترها روحيه يادگيري و شاگردي بسيار خوبي وجود داشت كه باعث مي‌شد انسانها در تمام زندگيشان يادگيري را فراموش نكنند اما متاسفانه امروزه در بعضي از مقاطع و افراد يادگيري فراموش شده است.»

            پایان نقل لینک.

            نظر سیدعباس سیدمحمدی:

            ظاهراً لُبّ فرمایش سیدحسام الدین سراج این است: «مذهب ما ظاهراً با موسيقی مخالف است اما باطناً حافظ موسيقی بوده و هست.» خُب. ایشان برای قسمت «مخالفت ظاهری ی مذهب ما با موسیقی»، شاهدی از مهمترین سند دین اسلام، یعنی قرآن، نیاورده، و روایتی هم ذکر نکرده، حتا از افراد موسوم به علمای اسلام یا علمای شیعه هم کلامی نگفته. برای قسمت «مذهب ما باطناً حافظ موسیقی بوده «و هست»» هم، ظاهراً سند و مدرک و دلیل ایشان، این است که آیت الله غروی «نسبت به موسیقی شناخت داشته»، و یکی از شعرهای معروف، سروده ی او است، و نیز ذکر ارتباطهائی بین موسیقی ی مذهبی و موسیقی ی سنتی.

            خُب. البته بنده اعتراف کردم که اصولاً چیزی از موسیقی نمی دانم. هم نمی دانم، هم به طور کلی به آن بی علاقه ام. ولی متوجه نمی شوم، سیدحسام الدین سراج، هنرمند بزرگوار، چه طور بعضی از معاصران را که خود را «جامع الفنون» (ــِــ موسیقی؟) می دانند، سرزنش کرده، ولی خودش از این بیانات بی سند و بی مدرک می فرماید.

            بنده «گمان می کنم» (توجه بفرمائید: «گمان می کنم»؛ «در حدّ یک نظر»؛ ...)، ادعای مخالفت اسلام با موسیقی و نقاشی و مجسمه سازی و رقص و شترنج و ...، عملاً با مشاهده ی موافقت کلی و همراهی ی کلی ی اسلام با هنر سینما، که ظاهراً دربردارنده ی هنرهای قبل از خود است، باطل می شود. یکی از عُلما سالها قبل می گفت: «موسیقی اهمیتش کمتر از آن است که مؤمنان نسبت به آن حسّاس هستند». ظاهراً منظورش این بود مؤمنان، با روشن بودن یک ترانه ی لوس آنجلسی، شمشیر نکشند و آماده ی مبارزه نشوند. (سیدمحمدی: ده پانزده سال قبل شنیدم یک مؤمن شریف، سوار اتوبوس بین شهری شده بوده. ایشان به راننده گفته بوده ترانه را خاموش کن. راننده خاموش نکرده بوده. ایشان با فریاد «الله اکبر» به سمت راننده رفته بوده. مسافرها از درگیر شدن مؤمن ارجمند و راننده جلوگیری کرده بودند. ــ سیدمحمدی: بنده، خودم، حدود سال 1372، یک بار در تهران به یک راننده ی تاکسی گفتم لطفاً ترانه را خاموش کن. نمی دانم گوگوش می خواند. چی بود. البته یک خانم همراهم بود. گمان کنم به راننده این را هم گفتم، و تأیید کردم، که «حد اقل، به خاطر همراهم». راننده قبول نکرد. من هم از ماشین پیاده شدم.) بله. بنده گمان می کنم به طور مطلق نمی شود گفت اسلام با موسیقی و نقاشی و رقص و شترنج و سینما مخالف است یا موافق است. باید بررسی کرد. در بررسی هم، عُلما دوستانه و متواضعانه از هنر و دانش و آگاهی ی هنرمندها استفاده کنند. سعی کنند در اتاق دربسته ننشینند و فتوا ندهند. آنچه که ظاهراً صحت دارد، این است که اسلام می خواهد جامعه دچار تشنج و آشوب نشود، فرض کنید مانند این که دو هزار مرد و دو هزار زن بروند در کنسرت، و ــ با عرض پوزش ــ، در هم بلولند، و مشروب بخورند، و احیاناً در مراحل بعدی، کارهای دیگر هم بکنند.

            بنده احتمال می دهم اگر اسلام یک مقدار با نقاشی و موسیقی و مجسمه سازی مخالفت نکرده بود، الان در جهان اسلام در مسجدها و موزه ها و خانه ها و ... نقاشی هایی از حضرت فاطمه می دیدیم، مانند آنچه از حضرت مریم در غرب هست، و نقاشی هایی از حضرت محمد می دیدیم، مانند آنچه از حضرت عیسا در غرب هست. بنده احتمال می دهم منظور صاحب شریعت، «پیشگیری» بوده.

            بسم الله الرحمان الرحیم.

            آقا عبداللطیف عبادی (نویسنده ی ارجمند وبلاگ http://aebadi.blogfa.com/ ) لطف کرد و در فاصله ای کوتاه، در ذیل دو مقاله ی وبلاگ این ناچیز، دو کامنت گذاشت. هر دو را نقل می کنم:

            کامنت اول:

کامنت دوم:

            جواب سیدعباس سیدمحمدی به آقا عبداللطیف عبادی:

            یک) بله. شیعیان، از نظر تعداد، در تمام تاریخ اسلام در اقلیت بودند.

            دو) اگر یکی از هفت باری که شما فرمودی، جنگ حسین بن علی و سپاه یزید بن معاویه باشد، گمان کنم حسین از نظر ظاهری شکست خورد و خودش و یارانش همه کشته شدند، ولی بر حسب آثار قیام آن حضرت، او بود که پیروز شد و او است که پیروز است، و بنی امیه شکست خورد. در دنیا الان چه کسانی برای بنی امیه مراسم یادبود برگزار می کنند؟ شاید، شاید، شاید، تعدادی از «اکثریت» جهان اسلام، که همانا عزیزان اهل سنت هستند، بر طبق مفاد صحیح بخاری عمل کنند، و یکی از بنی امیه را، یعنی معاویة بن ابی سفیان را، و حسین بن علی را، و فاطمه دختر محمد را، و خالد بن ولید را، دقیقاً یا تقریباً برابر بدانند. توجه بفرمائید به قسمتی از یکی از صحاح سته ی آن «اکثریت»:

أبی عبدالله محمد بن اسماعیل البخاری، صحیح البخاری: المسند من حدیث رسول الله صلی الله علیه و سلم و سننه و أیامه، بیروت، دار احیاء التراث العربی، 1422 ه. [ق.] /2001 م:

کتابُ فضائل ِ أصحاب ِ النّبیّ ِ

بابُ فضائل ِ أصحاب ِ النّبیّ ِ

مناقب ابوبکر: 25 حدیث

مناقب عمر بن الخطاب: 16 حدیث

مناقب عثمان بن عفّان: 5 حدیث

مناقب علی بن ابی طالب: 7 حدیث

مناقب فاطمة علیها السلام: 1 (یک) حدیث

فضل عائشه: 8 حدیث

باب ذکر معاویه: 3 حدیث

مناقب زبیر بن العوّام: 5 حدیث

باب ذکر طلحة ابن عبیدالله: 2 حدیث

مناقب خالد بن ولید: 1 (یک) حدیث

            سه) اعتقاد به مهدی ی موعود، چه درست باشد و چه غلط باشد، بر خلاف فرمایش شما، اعتقادی است مربوط به اکثر قاطع جهان اسلام. توجه بفرمائید:

            علی ی دوانی در کتاب دانشمندان عامه و مهدی موعود (تهران، دارالکتب الاسلامیه، 1353)، تعداد صد و پانزده نفر از دانشمندان اهل تسنن را نام برده که گفته اند امام حسن عسکری پیشوای یازدهم شیعه پسری به نام ابوالقاسم محمد بن الحسن داشته، و تمامشان به طور مستقیم یا غیر مستقیم، این ابوالقاسم محمد بن الحسن را همان مهدی ی موعود اسلام دانسته اند که پیامبر از ظهور او در آخرالزمان خبر داده است.

            بنده (سیدمحمدی) نام تعدادی از دانشمندان اهل سنت را از کتاب دانشمندان عامه و مهدی موعود نقل می کنم:

            ــ فخرالدین رازی

            ــ ابن خلکان

            ــ خواندمیر

            ــ ابن حجر هیثمی ی مکی

            ــ جلال الدین سیوطی

            ــ عبدالرحمن صوفی

            ــ محمد خواوندشاه

            چهار) موضوع حضرت مهدی، جدای از این که در بین شیعه، اصولاْ مورد شک نیست، در اهل سنت هم روایات مربوط به مهدی را مستفیض و متواتر می دانند.

            نقداً توجه بفرمائید:

            طبق

            http://shamim.valiasr-aj.net/include/VIEW.php?bankname=LIBLIST&code=6&RADIF=8

            الف) وقال الباحث السعودي الشيخ جاسم بن محمد الياسمين في تعريفه لکتاب البرهان في علامات مهدي آخر الزمان الذي قام بدراسته وتحقيقه قال: «تتاکد قضية المهدي باعتبارها قضية عقيدية من عقائد اهل السنة والجماعة، کما اشار الي ذلک السفاريني في لوامع الانوار، ولثبوت الاحاديث واستفاضتها حتي بلغت حد التواترالمعنوي المفيد للقطع واليقين بمجي ء الموعود».

            ب) ومنهم ابو الحسين الابري السجستاني محمد بن الحسين المتوفي سنة 363 ه، قال في کتابه مناقب الامام الشافعي: «وقد تواترت الاخبار واستفاضت عن رسول اللّه(ص) بذکر المهدي (ع) وانه من اهل بيته ». قال الشيخ مهيب البوريني في مقدمته نقل هذا عنه الامام ابن القيم في کتابه: المنار المنيف وسکت عنه «يعني انه لم يجداعتراضا»

            (شماره ی های «الف» و «ب» از بنده هستند.)

الحمدلله جناب عالی عربی می دانید!

پنج) نقل کامنت بنده برای یکی از رفقا:

«من دیشب در ماهواره، سلام تی وی، سخنان سیدمحمد حسینی ی قزوینی را می شنیدم. ظاهراَ پاسخ می داد به ادعاها و سخنان قرضاوی. ظاهراَ قرضاوی اشاره کرده بوده به این که اکثر مسلمانان دنیا اهل سنت هستند. حسینی قزوینی از قول یکی از دانشمندان اهل سنت مطلبی نقل کرد، که گمانم این بود:

ash-Shaatibee recorded in his Kitaab al-'Itisaam (1/83) al-Fudayl ibn 'Iyyaadh, the Taabi'ee, said:

عليك بطرق الهدى ولا يضرك قلة السالكين وإياك وطرق الضلالة ولا تغتر بكثرة الهالكين

((Adhere to the ways of guidance, and the fewness of the of it's followers should not deter you, and beware of the pathways of misguidance and do not be fooled by the numerousness of the destroyed ones))


(سیدمحمدی: الشاطبی، در کتاب الاعتصام.)
حسینی قزوینی گفت با توجه به آمارهای بین المللی، که مسیحیان در دنیا در راس هستند از نظر تعداد، استدلال قرضاوی، بعدها برای خود قرضاوی مشکل ایجاد می کند.
×××
کتابهایی که تعداد و درصد پیروان مذاهب در کشورها و در دنیا را معرفی می کنند، البته سنگ محک نمی بردند ببینند این آقاهه به تثلیث مقدس اعتقاد دارد یا نه و نماز را اول وقت می خواند یا نه. شاید، اتفاقاَ، بهترین راه و ممکن ترین راه، اکتفات و اعتماد به جواب خود افراد است، وقتی پرسشنامه را پر می کنند و دین و مذهبشان را می گویند.
×××
آری. بحث آمار، جایگاه خود را دارد. حد اقلش این است که وجود داشتن آمار تعداد پیروان ادیان و مذاهب، ضرر ندارد.
بحث "حق" هم جایگاه خود را دارد. این که چه دینی بر حق است، چه مذهبی بر حق است، چه رای فلسفی درست است، اینها با آمار و لشگر و تعداد و جمعیت حل نمی شود.»

شش) چه طور جناب عالی به نقش صفویه توجه و بر آن تأکید می کنی، که از نظر تاریخی فرمایش شما تا حدّی درست است، ولی به نقش عمر در انتخاب ابوبکر و خودش (= عمر) و عثمان بعد از محمد توجه نمی کنی؟ شما چرا توجه نمی کنی اقلیت بودن شیعه و اکثریت بودن اهل سنت، چه قدر به بی توجهی ی مسلمانان بعد از درگذشت محمد بن عبدالله، به سفارشهای محمد بستگی دارد؟ بنی امیه و بنی عباس حکومت را در دست گرفتند. آیا سخت است تجزیه و تحلیل کنیم که چشم عامه ی مردم به این است که «حاکمیت» چه چیزی را تبلیغ می کند، چه چیزی را مجاز می داند، و چه چیزی را ممنوع می کند؟ شما نمی دانی علی را سبّ می کردند؟

            هفت) فرمایش شما:

            «ضمنا هرگونه تفسیر علمی و از جمله تفاسیر زمین شناسی ، جغرافیایی ، پزشکی، جانورشناسی و امثال اینها از نوشته های دینی کاملا مهمل و بی سر و ته از آب در می آیند و بهتر است که علمای مذهبی در همان حیطهء علوم جن شناسی، جن گیری، رمالی، دعا نویسی و جادو و جنبل شناسی که در آن سررشته دارند باقی بمانند و کاری به کار تعقل و علم و اندیشه نداشته باشند.»

            ببخشید. به نظر می رسد ارزش بیانات شما در الاهیات و تاریخ اسلام، بی شباهت به ارزش سخنان عالمان دینی درباره ی علوم طبیعی و تجربی (البته ادعا و تعبیر جناب عالی)، نیست.

            با احترام به جناب عالی، این نوشته را ختم می کنم.

               بسم الله الرحمان الرحیم.

            بنده در http://seyyedmohammadi.blogfa.com/post-424.aspx مقاله ای نوشتم با عنوان «امام زمان، ایران، انقلاب اسلامی ی ایران، انقلاب مشروطیت ایران، ...». مقاله ای که تقدیم می کنم، ادامه یا مکمّل آن است. شاید استقلال هم داشته باشد برای خودش.

            گفت و گوی تلفنی، احتمالاً حدود سال 1381:

            ــ سیدعباس سیدمحمدی:

این که «زمین هیچ گاه از حجّت خالی نیست»، اصطلاح است؟

            ــ شیخ علی ی رجبی:

            نه. واقعیت است. حد اقل در کره ی زمین که بشر زندگی می کند، همواره هست. این جا باشد، خب در کُلّ عالم هم هست.

            ــ سیدعباس سیدمحمدی:

            چرا الان، جز امام زمان که غایب است، [حد اقل] یک حجت خدا روی زمین نیست که ما برویم و او را ببینیم و سؤال کنیم و ........ حجت خدائی مانند فاطمه (و مریم؟)، که پیامبر و امام هم نباشد.

            ــ شیخ علی ی رجبی:

            حضور حجت باعث لوازم و آثاری مثل قیام به حق کردن و این که مردم تابع آنها باشند و ......... است. شرایطی که در طول زمان پیش آمد خود به خود مقتضی ی غیبت بود. حجتهای خدا افرادی تغییرساز و تغییرمدار بودند. بیکار نبودند. حجتهای خدا اگر نبودند بشریت به افتضاحی می رسید. اصولی که بشریت الان دارد به برکت اینها دارد. کشته و اسیر و ... شدند حجتهای خدا. این طور نبوده دنیا خراب شود آنها ساکت باشند. یک مرحله مرحله ی پیام رساندن و عمل است، که الان گذشته است ........ ائمه را به راحتی مسخره می کردند و رد می کردند. اصلاً با حجت خدا نباید چک و چانه زد. کسی که هزار سال بعد را می بیند نباید با او چک و چانه زد. حرفهای آنها به ما رسیده. حرفهایی که قابل توسعه و گسترش است. ائمه تا آن جا که ممکن بود تشکلها و مجاری ی صحیح در حدّ استاندارد و حدّ نصاب درست کردند. جامعه نیروهایی را برای زمان ظهور فراهم می کند. وقتی حجت خدا باشد، مردم مکلفند در کنار او باشند. خلقت فردی الگو دارد. خلقت جمعی هم الگو دارد. حجتهای خدا راههای این الگوی جمعی اند. زمان لازم است تا حجت بیاید، و آن [زمان] را نمی دانیم. الان آن شرایط نشده. برای این دوره ما، نیازهائی که هست، خدا جبران کرده. الان موقع ظهور حجت نیست. محدوده ای در عدد/تعداد حجت خدا هست.

            گفت و گوی تلفنی، بیست و دوم دی 1387:

            ــ سیدعباس سیدمحمدی:

            افرادی از عزیزان اصرار می کنند، طبق خبرگزاریها و طبق ... از تمام ادیان جهان، الان عصر ظهور است. حتا تعدادی از عالمان دینی هم برای ظهور صغرای امام زمان تاریخ دقیق تعیین کرده اند.

            ــ شیخ علی ی رجبی:

            ظهور صغرا، به معنای مقدمه ای برای ظهور امام زمان، شاید معنا داشته باشد، البته مقدمه ای که ممکن است پانصد سال یا 400 سال طول بکشد. بله. نیاز نیست چنین مفهومی را طرح کنند.

            فردی به آقای ب[] مطالبی گفته بود و اطلاعاتی داده بود، و آقای ب[] گفته بود طبق این اطلاعات، ظهور امام زمان در سال «دو تا چهارده» است. حالا شاید یعنی 1414 هجری ی قمری. خب البته خبری نشد.

            بله. من در مجموع طبق روایات ظهور و طبق شمّ خودم [و مسائل دیگر]، الان را عصر ظهور نمی دانم، و به نظرم کسی که بگوید الان عصر ظهور است فرد عمیقی نیست.

            بسم الله الرحمان الرحیم.

            حسینعلی منتظری، خطبۀ حضرت فاطمۀ زهرا علیها السلام و ماجرای فدک، قم، مؤسسه ی فرهنگی ی خرد آوا، 1386:

ارتباط دانش با خداشناسی

(فانه انما یخشی الله من عباده العلماء) ⁽²⁾

(پس همانا بندگان دانای خدا از خدا ترس دارند.)

اگر كسی واقعا عالم باشد، خدا را بشناسد، صفات و كمالات

[1] سوره اعراف (7)، آیه 128 .
[2] سوره فاطر (35)، آیه 28 .

(ص 124، به نقل از http://www.amontazeri.com/Farsi/kh_zahra/html/0113.htm )

حق تعالی را فهمیده باشد، طبعا خشیت برایش حاصل می‎شود; و این خداشناسی از طریق علوم مادی نیز حاصل است . ظاهرا مراد از "علماء" در آیه شریفه : (انما یخشی الله من عباده العلماء) علم فقه و اصول نیست ; بلكه به قرینه آیات قبل، این آیه شامل علوم طبیعی و اجتماعی می‎شود; آنجا كه خدای متعال می‎فرماید: (ألم تر أن الله أنزل من السماء ماء فأخرجنا به ثمرات مختلفا ألوانها و من الجبال جدد بیض و حمر مختلف ألوانها و غرابیب سود ‏ و من الناس و الدواب و الانعام مختلف ألوانه كذلك ) ⁽¹⁾ یعنی : "آیا ندیدی كه خداوند آب را از آسمان نازل كرد، پس به وسیله آن میوه های رنگارنگ و ثمرات گوناگونی را پدید آوردیم و در كوهها رگه هایی سفید و سرخ به رنگ های مختلف و رگه هایی بسیار سیاه قرار داد، همچنین مردم و جنبندگان و چهارپایان را با رنگ های گوناگون خلق كرد."

در این آیات، خداوند به نظام تكوین اشاره كرده و این حقیقت را بیان می‎كند كه این موجودات با این عظمت و ریزه كاری خلق شده اند و اینها همه حكایت از این دارند كه این موجودات یك خالقی دارند كه او قادر مطلق و حكیم مطلق است . آنگاه پس از بیان این موارد كه همگی مربوط به زمین شناسی، معدن شناسی، انسان شناسی و حیوان شناسی است، خدا می‎فرماید: (انما یخشی الله من عباده العلماء) ⁽²⁾ یعنی : هر كس اینها را بلد باشد و بداند كه در نظام وجود چقدر دقت و قدرت و صنعت و ریزه كاری به كار رفته است، او طبعا خاشع و خداترس

[1] سوره فاطر (35)، آیات 27 و 28 .
[2] سوره فاطر (35)، آیه 28 .

(ص 125، به نقل از http://www.amontazeri.com/Farsi/kh_zahra/html/0114.htm )

می‎شود; پس معلوم می‎شود مراد از "علماء" در این آیه عالم فقه و اصول نیست، بلكه مراد این است كه اگر كسی به علوم طبیعی و اجتماعی و انسانی پی ببرد و بداند نظام هستی خالقی حكیم و دانا و قادر دارد، طبعا در برابر او خاشع می‎شود.⁽¹⁾

[1] البته این بدان معنا نیست كه هر عالم به علوم طبیعی لزوما به خدای متعال نیز پی می‎برد، چرا كه بسیارند از دانشمندان علوم طبیعی كه هیچ گونه خشوع و خداترسی در آنها وجود ندارد؛ بلكه منظور این است كه به وسیله علوم طبیعی و آگاه شدن به عظمت خلقت موجودات و دقت و نظم به كار گرفته شده در به وجود آمدن آنها، به خوبی می‎توان به عظمت خدای متعال و قدرت مطلقه او پی برد; و هر كه به بزرگی و عظمت خدا پی برد طبیعتا نسبت به او خشوع پیدا می‎كند. در حقیقت پی بردن به چگونگی نظام تكوین، راه خداشناسی و خداترسی است، اما این كه هر عالم طبیعی این راه را بپیماید مطلب دیگری است، و چه بسا عالمانی كه بر خلاف مسیر علم خود قدم برمی دارند.

(ص 126، به نقل از http://www.amontazeri.com/Farsi/kh_zahra/html/0115.htm )

            بسم الله الرحمان الرحیم.

            السلام علیک یا حجة الله و ابن حجته السلام علیک یا قتیل الله و ابن قتیله السلام علیک یا ثار الله و ابن ثاره السلام علیک یا وتر الله الموتور فی السماوات و الارض ... (اولین زیارت مطلقه از زیارتهای مطلقه ی امام حسین، به نقل از مفاتیح الجنان).

            دو شب قبل، یکی از رفقای بنده، از طریق اس ام اس چنین چیزی فرمود (مضموناً):

            «لقب سیدالشهداء لقبی است که رسول الله اختصاصاً به حضرت حمزه داد. شایسته نیست این لقب برای امام حسین به کار برود».

            جوابی که بنده به ذهنم رسید، البته بدون گفت و گو با علما و فضلا، و با مختصری هم نگاه کردن به زیارتنامه ها، و به اینترنت، این طور است (بیشتر متن جواب، ابتکار حقیر است):

            ظاهراً لقب «سیدالشهداء» در متن زیارتنامه ها در مورد امام حسین علیه السلام به کار نرفته است. ظاهراً تعدادی از امامها، و حضرت زینب، در تعدادی از روایات از امام حسین به صورت «سیدالشهداء» نام برده اند. ظاهراً امام حسین دو لقب «سید» و «الشهید» دارد. در مجموع، گمان می کنم به کار بردن لقب «سیدالشهداء» در مورد امام حسین، مشکل شرعی یا عقلی یا روایتی ندارد.

            به نظر نمی رسد رسول الله تمایل داشته لقب «سیدالشهداء» الی الابد خاص حضرت حمزه باشد. در حال حاضر نیز، این لقب هم برای امام حسین به کار می رود و هم برای حضرت حمزه. حتا در مورد امام حسین، جایگزین نام مبارک ایشان هم هست.

            نگاهی به تاریخ زندگی ی امامها، ظاهراً نشان می دهد لقب تعدادی از امامها را مردم ساخته اند. مثلاً «باقر» و «صادق» و «عسکری». اگر هیچ روایتی نبوده باشد که معصوم، امام حسین را با لقب «سیدالشهداء» نام برده باشد، شاید منعی نبوده باشد مردم چنین لقبی برای امام حسین بسازند، و این لقب رایج شود.

            اشتراک حضرت حمزه و امام حسین در لقب «سیدالشهداء» ظاهراً اشکال نیست. مسئله ای نیست. تعدادی از امامها در کنیه هاشان اشتراک دارند. امام موسی بن جعفر و حضرت ابوالفضل در لقب «باب الحوائج» اشتراک دارند. امام علی و حضرت حمزه هم در لقب «اسدالله» اشتراک دارند.

           بسم الله الرحمان الرحیم.

            نقل می کنم از

http://74.125.77.132/search?q=cache:n7bWIadsvJcJ:mezan.net/mawsouat/hussain/omr.html+%22%D8%B7%D8%A7%D9%84%D9%85%D8%A7+%D9%82%D8%A8%D9%84%D9%87%22&hl=fa&ct=clnk&cd=2   :

            بسم الله الرحمان الرحیم.

            سیمای فرزانگان، ج 3، ص 279، به نقل از مصطفی محمدی اهوازی، چهل داستان از عظمت قرآن کریم، به ضمیمۀ چهل اعتراف از دانشمندان پیرامون عظمت قرآن و چهل معمای برگزیدۀ قرآنی، قم، زائر (آستانه ی مقدسه ی قم)، 1383؛ ص 64 و 65:

            «آداب مجلس قرآن

            یکی از علمای اصفهان می گفت: با عده ای برای حج به مکه مشرف شدیم. در مدینه یک نفر از ما درگذشت. پس از دفن، مجلس ترحیمی تشکیل داده، و یکی از قاریان اهل تسنن را برای خواندن قرآن، به مجلس دعوت کردیم.

            قاری آمد و نشست امّا قرآن نمی خواند. به او گفتیم بخوان. گفت: شما مشغول حرف زدن هستید و تا ساکت نشوید قرآن نمی خوانم! همه ساکت شدیم ولی باز دیدیم نمی خواند. گفت: طرز نشستن شما متناسب با مجلس قرآن نیس! ما همه دوزانو نشستیم، دیدیم باز هم قرآن را شروع نمی کند. گفتیم: بخوان. گفت: هنوز مجلس برای قرائت قرآن مهیا نشده است، زیرا در دست بعضی چای و سیگار مشاهده می شود. چای و سیگار را که کنار گذاشتیم، وی آیه ای از قرآن را تلاوت کرد و مجلس را ترک گفت. آیه ای را که تلاوت نمود این بود: (ص 64)

            «و اذا قری القرآن فاستمعوا له و انصتوا.» (اعراف، 204)

            «هنگامی که قرآن خوانده می شود، بدان گوش فرا دهید و ساکت باشید.»

            [سیدعباس سیدمحمدی: از این جا به بعد سخنان مؤلف کتاب چهل داستان از عظمت قرآن کریم است:] شایان تذکر است که برادران اهل سنّت متاسفانه به جای توجه به معانی و مقاصد قرآن فقط به آداب ظاهری قرآن توجه کرده و فرع را بر اصل ترجیح داده اند. (ص 65)»

            پایان نقل قول.

            من واقعاً تعجب کردم. آن قاری ی اهل سنت، شایسته بود مورد تشویق رسول الله قرار گیرد. شایسته بود مورد تشویق امام زمان قرار گیرد. ولی مؤلف کتاب چهل داستان از عظمت قرآن کریم، بعد از نقل عیبی از تعدادی از شیعیان، و آموزش یکی از نکات مسلّم فرهنگ اسلامی ـ قرآنی از جانب یکی از اهل سنت، لازم دیده این را تذکر دهد:

            «شایان تذکر است که برادران اهل سنّت متاسفانه به جای توجه به معانی و مقاصد قرآن فقط به آداب ظاهری قرآن توجه کرده و فرع را بر اصل ترجیح داده اند.»

            نه آقا! یک جا جای بحث کلامی و عقیدتی و تاریخی است درباره ی اسلام. جای بحث تفسیری است. جای بحث ولایت و امامت است. خب در آن جا شیعیان و اهل سنت اختلاف هایی دارند. یک جاهایی اختلافشان اساسی است. ولی وقتی یک فرد اهل سنت یک نکته ی واضح را به ما گوشزد می کند، چرا به جای سپاسگزاری از او، از او این طور یاد کنیم که «فقط به آداب ظاهری ی قرآن توجه می کند و فرع را بر اصل ترجیح می دهد»؟ هر چیز در جای خود. حالا ما مثلاً به آداب باطنی ی قرآن توجه می کنیم و اصل را بر فرع ترجیح می دهیم؟ من خودم حدود سی سال است در هیئت و مسجد و جاهای مختلف قرآن خوانده ام. در هیئت خودمان و در مسجدها، به طور کلّی این طور دیده ام که «قرائت قرآن»، و «اجرای مراسم توسط مجری ی برنامه (برنامه مثلاً در تلویزیون)»، برای مردم یکسان است، از نظر این که خود را ملزم بدانند سکوت کنند و احترام جلسه را حفظ کنند. خب این زشت نیست؟ زننده نیست؟ اما. اما عجیب هم نیست. خب مگر ماها نماز خواندن هامان را ندیده ایم چه شکلی است؟ خب قرآن خواندمان هم مثل نماز خواندنمان. مثل روزه بودنمان. مثل عزادار امام حسین بودنمان. من از تعدادی از همکارانم می شنوم شبها تا ساعت یک یا یک و نیم یا دو در هیئت هستند، و «مسئولیت دارند در هیئت»، و قبل یا بعد از این حرف هم، شاهد این هستم که حرفهای بسیار بسیار رکیک به زبان می آورند این «مسئول های هیئت». در حضور ده نفر آدم. خب ظاهراً باید شکل نماز خواندن ما و شکل قرآن خواندن ما و شکل روزه بودن ما و شکل عزادار اباعبدالله بودن ما، به هم بیاید.

           بسم الله الرحمان الرحیم.

            تنهایی

            آخرین قوچ غمگینی است

            که از نژادش

            فقط شاخ هایی بر دیوار

            مسافرخانه ای

            باقی مانده است

            ــ فرشته ساری، روزنامه ی کارگزاران، نوزده آذر 1387؛ صفحه ی آخر.

            تنهائی ی قوچ غمگین، تنهائی ی شهروند امروز، تنهائی ی کارگزاران، تنهائی ی مشارکت، تنهائی ی آبان، تنهائی ی جامعه، تنهائی ی نشاط، تنهائی ی خرداد، تنهائی ی بهار، تنهائی ی اقبال، تنهائی ی پیام امروز، تنهائی ی ایران فردا، تنهائی ی مبین، تنهائی ی جامعه ی سالم، تنهائی ی آدینه، تنهائی ی توس، تنهائی ی عصر آزادگان، تنهائی ی جامعه ی مدنی، تنهائی ی هم میهن، تنهائی ی شرق، تنهائی ی پیام آزادی، تنهائی ی سلام، تنهائی ی صبح امروز، تنهائی ی عصر ما، تنهائی ی آزادی، تنهائی ی کیان، تنهائی ی روزگار، تنهائی ی رویان، تنهائی ی وقایع اتفاقیه، تنهائی ی حیات نو، تنهائی ی جهان اسلام، تنهائی ی آریا، تنهائی ی آسیا، تنهائی ی زن، تنهائی ی زنان.

            تنهائی ی میلیونها وبلاگ و وبسایت فیلترشده.

            یکّه تازی ی روزنامه ی مردمی و انقلابی و متعهّد کیهان.

            این داستان ادامه دارد. تا وقتی احزاب آزاد و رسانه های آزاد و مطبوعات آزاد و مردمان آزاده و حسّاس به ظلم، نباشند. تا وقتی قانون حاکم نباشد. تا وقتی قانون بازیچه باشد.

            بسم الله الرحمان الرحیم.

            یک) سیدحسن ابطحی، کتاب پرواز روح، به نقل از http://cheshmejoo.blogfa.com/post-53.aspx :

            «همانطور که امام عصر عج  دو غیبت صغری و کبری داشته اند دو ظهور صغری و کبری خواهند داشت و ظهور صغرای ایشان از سال ۱۳۴۰ قمری ـ ۱۳۰۰ شمسی ـ آغاز شده است.»

            دو) حید مصلحی، نماینده ی ولی فقیه و رئیس سازمان اوقاف و امور خیریه ی کشور، به نقل از http://72.14.205.104/search?q=cache:xXkLpcaAQlcJ:www.zohoor.org/modules.php%3Fname%3DNews%26file%3Dprint%26sid%3D155+%22%D8%B8%D9%87%D9%88%D8%B1+%D8%B5%D8%BA%D8%B1%DB%8C+%D9%88+%DA%A9%D8%A8%D8%B1%DB%8C%22&hl=fa&ct=clnk&cd=3&gl=us  :

            «وی با بیان این که همانند غیبت کبری و صغری، ظهور صغری و کبری نیز هست، ظهور صغری را زمینه ساز ظهور کبری دانست و اظهار داشت: ظهور صغری با انقلاب اسلامی ایران شکل گرفت و البته در مقابل ان و برای از آن حرکت های گستردهای انجام می گیرد. »

            سه) حسین اهرمی بوشهری، احیاء المله، رسائل مشروطیت، ص 280—279، به نقل از جمیله کدیور، تحول گفتمان سیاسی شیعه در ایران، تهران، طرح نو، 1368؛ ص 269—268:

            «به خدا سوگند که این قیام شما [سیدمحمدی: انقلاب مشروطیت» از جمله علامات ظهور قائم آل محمد است. محمد بن ابراهیم نعمانی در کتاب غیبة از ابی خالد کابلی به اسناد خود از امام محمد باقر روایت کرده که «گویا می بینم گروهی را که از طرف شرق خروج کرده اند. حق را مطالبه می نمایند و به ایشان داده نمی شود، چون این امر را بدین گونه می بینند، شمشیرهای خود را بر دوش می نهند، یعنی از در مقاتله برمی آیند. پس مطلوب و مسؤولشان داده می شود و ایشان آن را قبول می نمایند، تا آنکه با آنان از در مقاتلت برآیند و با هم بجنگند و آن قوم، آن حق را که دولت و سلطنت باشد، به احدی نخواهند واگذار نمود، مگر به صاحب شما یعنی صاحب الزمان 0عج]. کشته های آن قوم شهیدانند ... مجلسی در غیبت بحارالانوار بعد از نقل این حدیث گوید: دور نیست اینکه این حدیث اشاره به دولت صفویه شود خداوند کردگار این دولت را به دولت قائم متصل گرداند. حقیر گوید: سلطنت صفویه منقرض شد، سه طبقه از سلاطین بعد از ایشان تا کنون سلطنت کرده اند افشاریه، زندیه، قاجاریه. پس (ص 268) می گوییم شاید مراد از آن قوم رؤسای مجلس دارالشورای ملی باشد. هر کدام از ما این را می داند که دولت صفویه و باقی دولت اسلامیه، در هر زمان مهام سلطنتشان در دست یک نفر که سلطان باشد، بیشتر نبوده، تمامی آن دولت ها مستبد، و غیر مشروطه بودند، بر خلاف این مجلس مقدس که زمام اختیار، مهام آن در کف کفایت مردمانی است مانند شما صلحا، حکما، فضلا، عقلا و صاحبان فتوت و مروت، دارای غیرت و عصبیت و دیانت و امانت و کیاست و فراست و حمیت...» (ص 269)»

            چهار) کامنت آقا مصطفی ستاریان (نویسنده ی ارجمند وبلاگ http://www.mohredel2.blogfa.com/ )، برای بنده:

            «

»

            کامنت سیدعباس سیدمحمدی برای مصطفی ستاریان:

سیدعباس سیدمحمدی

جمعه 6 دی1387 ساعت: 20:42

سلام علیکم.
ممکن است در سخنان مصطفی ستاریان، سیدعباس سیدمحمدی، حسینعلی منتظری، آیت الله سیدعلی خامنه ای، آیت الله خمینی، در سخنان هر کدام نامبردگان (چه من ناچیز، چه بزرگان یادشده)، این جمله را ببینیم:
این کشور کشور امام زمان است
یا ببینیم:
انقلاب ایران از نشانه های ظهور امام زمان/آغاز ظهور صغرای امام زمان، است

ولی به نظر شما، بیانات بزرگان نامبرده، و بیانات شما، و سخن من، حجت است؟

من دیشب دیدم:
یکی از علما، در زمان مشروطیت، گفته بوده:
به خدا سوگند که این قیام شما از جمله علامات ظهور قائم آل محمد است.

توجه کردی؟ همین مشروطیت، که شاید الان در مقابل انقلاب سال 1357، چیزی به نظر نیاید. یا اگر به نظر بیاید، به هر حال خیلی خیلی کم اهمیت تر از انقلاب سال 1357 و از مرحوم خمینی باشد.
سیدحسن ابطحی و حیدر مصلحی هم گفته بودند ظهور صغرای امام زمان با انقلاب ایران آغاز شده (سیدحسن گفته بود ظهور صغرا از سال 1300 (شمسی؟ قمری؟) آغاز شده). خب شما شک نمی کنی؟

به هر حال. من ایران را کشور امام زمان، نمی دانم، و می دانم. نمی دانم، تا وقتی خود آن حضرت به طریقی این مطلب را اعلام کند و اطلاع دهد (که بعید می دانم طریقی باشد). می دانم، چون تمام عالم تکویناَ، به اذن خدا، در اختیار آن آقا و آن مولا است. آمریکا هم کشور امام زمان است.

جواب آقا مصطفی ستاریان:

«

»

            پایان نقل گفت و گوی سیدمحمدی و ستاریان.

            نظر سیدعباس سیدمحمدی:

            ــ برای بنده عجیب است، با وجود صعوبت کلی ی موضوع «علائم ظهور امام زمان»، یعنی با توجه به این که با این که خود ِ ظهور امام زمان ظاهراً از مسلّمات در میان اکثر قاطع مسلمانان (شیعه و اهل سنت و ...) است، علامات ظهور آن حضرت موضوعی صعب و پیچیده است، و ما در همین موضوع ِ ظهور، و علائم ظهور، نیازمند تحقیق بیشتر و بررسی ی بیشتر و احتیاط بیشتر هستیم، چرا عزیزان مفهوم «ظهور صغرا» را طرح می کنند، که ظاهراً از مسلّمات نیست، حتا از مشهورات نیست، و، و از آن عجیب تر و ناگوارتر، چرا برای ظهور صغرای امام زمان تاریخ تعیین می کنند. آقا حیدر مصلحی گفته است ظهور صغرای امام زمان با انقلاب اسلامی ی ایران شکل گرفته. آقا سیدحسن ابطحی تاریخی دقیق، یعنی سال 1300 شمسی را، برای ظهور صغرای امام زمان تعیین کرده.

            این عزیزان این تاریخ ها را از کجا آورده اند؟

            ــ طبق نقل قول های مختلف، دیدید که این ادعا، که این دولت یا این مجلس یا این حکومت یا این مملکت، متعلق به امام زمان است، در زمان صفویه بوده، در زمان قاجار بوده، و الان هم هست.

            ــ ظاهراً از مدتی بعد از سخنرانی های مرحوم علی ی شریعتی ی مزینانی، با عنوان تشیع علوی و تشیع صفوی، تشیع علوی به مثابه ی تشیع واقعی و راستین، و تشیع صفوی به مثابه ی تشیع قلّابی نام برده می شود. جالب نیست که در زمان خود آن حکومت، که بعضی از ما الان آن را قلّابی (تماماً قلّابی؟ نسبتاً قلّابی؟ ...؟) می دانیم، تعدادی از علمای آن عصر، آن دولت را دولت اشاره شده در بعضی روایات می دانستند، و بعید نمی دانستند آن دولت متصل باشد به دولت امام زمان؟ آیا این هشداری نیست ..................؟

            ــ مصطفی ستاریان، ظاهراً با این ادعا، که مرحوم امام خمینی ولایت داشته و دیگران ِ نامبرده ولایت نداشتند یا ندارند، و با این ادعا که مرحوم شاه آبادی ی بزرگ، خبر قیام و رهبری و جنگ را به آقای خمینی داده بوده، می خواهد نتیجه بگیرد که این بیانات امام خمینی، که ایران کشور امام زمان است، قابل خدشه نیست، و حجت است، و با سخنان دیگران قابل مقایسه نیست. خب البته بنده در مدت رفاقتم با مصطفی ستاریان، هم ندیدم ایشان بتواند بفرماید «امام خمینی ولایت داشت»، یعنی چی، و هم ندیدم بتواند «امام خمینی ولایت داشت» را ثابت کند، و این هم اضافه شد، که بعید می دانم ایشان بتواند ثابت کند مرحوم آقای خمینی، بر فرض که ولایت هم داشت، ولایت جزئی و ناقص آن مرحوم، موجب شود بیانات آن مرحوم حجت باشد برای این که امام زمان، آن دارنده ی ولایت کامله ی مطلقه ی غیر محدود، صاحب این کشور یا آن کشور، هست یا نیست.

            ــ در گفتارهای سیاسی ی فعلی، اصطلاحی است، که «از مقام رهبری هزینه نکنید». حال، بنده برایم سؤال است، آیا باید سیاسیون و دیگران، در برابر هزینه کردن از رهبر ایران حساس باشند و واکنش هایی نشان بدهند، ولی در برابر هزینه کردن از حضرت امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف، حساس نباشند و واکنش نشان ندهند؟

            حساس باشیم ای عزیزان. دانا باشیم ای عزیزان. چه مسمّا باشیم به «عالم دینی»، و چه مسمّا نباشیم به «عالم دینی».

            بسم الله الرحمان الرحیم.

            حضرت آقای سیدعلی ی حسینی ی خامنه ای زید توفیقه، رهبر جمهوری ی اسلامی ی ایران، در مراسم تنفیذ حکم ریاست جمهوری ی سیدمحمد خاتمی (دوازده مرداد 1376، به نقل از http://leader.ir/langs/fa/index.php?p=bayanat&id=1462 ):

الان هم محبوب‌ترين انسان در ميان اين ملت و در دلهاى ايشان، امام بزرگوار ما، امام خمينى است.
ديگران هر چه مى‌خواهند بگويند. هر طور مى‌خواهند تحليل كنند. غلط است كه كسى احوال خود را از ديگرى بپرسد. بعضى عادت كرده‌اند كه بنشينند ببينند خبرگزاريهاى وابسته‌ى به صهيونيستها و مستكبرين و سرمايه دارانى كه با اسلام و مسلمين و نظام اسلامى مخالفند، درباره‌ى ايران چه مى‌گويند! معلوم است كه آنها نمى‌توانند واقعيت را بگويند! حتّى نمى‌توانند واقعيت را درك كنند. آنها ملت ما را نمى‌شناسند، كشور ما را نمى‌شناسند، نظام ما را نمى‌شناسند، مسؤولين ما را نمى‌شناسند، شخصيتهاى ما را نمى‌شناسند. مى‌بينيد چقدر اشتباه مى‌كنند و مى‌بينيد چطور درباره‌ى شخصيتهاى ما به اظهار نظر مى‌پردازند! تا جايى كه همه‌ى كسانى كه وارد و مطّلع هستند، به ساده لوحى آنها مى‌خندند. آنها آرزوهاى خودشان را بر زبان جارى مى‌كنند: همان داستان «شتر و پنبه‌دانه» است! آنچه را كه در دل دارند و مى‌خواهند، به صورت تحليل بيان مى‌كنند. اين، شرح حال ملت ايران نيست. شرح حال ملت ايران اين است كه مشاهده مى‌كنيد.

            بسم الله الرحمان الرحیم.

            ظاهراً وبلاگ ها از نظر کامنت چند نوع هستند:

            ــ امکان کامنت گذاشتن برای تمام مقالات هست. در تمام زمان ها.

            ــ امکان کامنت گذاشتن برای تمام مقالات هست. مگر گاهی اوقات، که نویسنده ی وبلاگ در مسافرت است (یا ...).

            ــ امکان کامنت گذاشتن برای بعضی مقالات هست و برای بعضی مقالات نیست.

            ــ امکان کامنت گذاشتن برای هیچ مقاله ای نیست.

            ــ امکان کامنت گذاشتن برای تمام یا تعدادی از مقالات هست، اما تمام کامنت ها سانسور قطعی ی ابتدائی می شوند، یعنی کنترلر. به قول بنده: کنترلر کریه و کثیف و استبدادی.

            ــ امکان کامنت گذاشتن برای تمام یا تعدادی از مقالات هست، اما هم کنترلر هست، هم فقط افرادی می توانند کامنت بگذارند که قبلاً ثبت نام کرده اند و از نویسنده ی وبلاگ یوزرنیم و پسوورد گرفته اند.

            این نوع آخر را، که نوبر است، در وبلاگ http://qbpd.blogspot.com/ می توانید ببینید. وقتی شما بخواهید نظر بدهید، چنین جملاتی را می بینید: «این وبلاگ نظرات ناشناس را نمی پذیرد. کنترل نظر فعال شده است. کلیه نظرات باید توسط نویسنده وبلاگ تأیید شوند.»

            من، شخصاً، پناه می برم به خدا، از عقده (همین کلمه ی عامیانه ی فارسی: عقده)، و از اخلاق های ناهنجار، و ترس. عقده، و حقارت، و ضعف، و بیماری ی فکری، که خودش را به هزار شکل نشان می دهد. اگر عقده و حقارت و ضعف و بیماری ی فکری و عقلی دارم، که قاعدتاً نمی شود نداشته باشم، خداوند درمانم کند. از طریق های مختلف. و از خدا می طلبم طبع بلند، و شجاعت، و اخلاق، و سلامت فکری و عقلی و اخلاقی و رفتاری. شجاعت در گفت و گو. شجاعت در اعتراف. شجاعت در تشکر کردن از انتقادهای و تذکرهای دیگران. اخلاق و رفتار نسبتاً هنجار.

           بسم الله الرحمان الرحیم.

            بسم الله الرحمان الرحیم.

            آیت الله محترم حضرت آقای حسینعلی منتظری نجف آبادی.

با سلام و تحیت.

...........

سؤال دوازده) ببخشید. مُد شده، یا رایج شده، مراجع تقلید و فقها و مجتهدان و طلبه ها می گویند «اجتهاد تخصصی شود»/«فقه شاخه شاخه شود»، و چنین مطالبی. ولی بنده گرایشی نمی بینم خود مراجع تقلید یا علمای بزرگ پیشقدم شوند و بگویند این جانب مجتهد مطلق در تمام ابواب فقه نیستم. پس مراجع بزرگوار تقلید پیشنهاد تخصصی شدن فقه را برای افراد مادون خود مطرح می کنند؟

سیدعباس سیدمحمدی.

تهران.

هجدهم اردیبهشت 1387.

بسمه تعالی

با سلام و تحیّت

ایمیل مفصل و طولانی شما به اطلاع آیت الله العظمی منتظری رسید.

...........

ج 12 – تخصصی شدن رشته های فقه مطلب کاملاً صحیح و درستی است. و بدیهی است که معمولاً یک مرجع کمتر در تمام ابواب رشته ها و ابواب فقه اعلم می باشد. و اشکال شما بجا است؛ یعنی مراجع باید خودشان عملاً پیشقدم شوند، و سرّ این که تا کنون پیشقدم نشده اند شاید این باشد که خودشان را در تمام ابواب فقه اعلم می دانند.

ان شاء الله موفق باشید.

والسلام علیکم و رحمة الله.

دفتر آیت الله العظمی منتظری.

25/2/1387