سیدعباس سیدمحمدی

دموکراسی ی هدایتی ...

seyyedmohammadi — Sun, 08 Nov 2009 16:24:18 GMT

بسم الله الرحمان الرحیم.

اگر اشتباه نکنم اصطلاح «دموکراسی ی ارشادی» یا «دموکراسی ی هدایتی» را از آقای شیخ علی رجبی شنیدم، حدود ده سال پیش. اگر اشتباه نکنم، ایشان گفت اسلام دموکراسی ی هدایتی را قبول دارد. اگر اشتباه نکنم ایشان گفت مرحوم دکتر علی شریعتی دموکراسی ی هدایتی را قبول داشته.

در ذهن من «دموکراسی ی هدایتی» مفهوم خوبی بود. تا این که اخیراً مطلبی خواندم:

امیر اسدالله عَلَم، یادداشت های عَلَم، ویراستار علینقی عالیخانی، شش جلد، تهران، انتشارات مازیار/انتشارات معین، 1387، جلد دوم:

... به نظر من ژنرال یحیی خان رئیس جمهور فعلی که با کنار رفتن ایّوب خان بر سر کار آمد و قول داد که دموکراسی را در کشور برقرار خواهد کرد و یک رأی حق هر پاکستانی است و انتخابات دو درجه ای ایّوب خان ــ دموکراسی هدایت شده ــ (1) بی معنی است (صفحه ی 144 متن کتاب).

1) ایوب خان در دوران ریاست جمهوری خود، آیین رأی دادن را دو درجه ای و به نحوی کرد که بتواند کسان مورد علاقه خود را از صندوق بیرون آورد و این نظام تازه را "guided democracy" نام نهاد (توضیح ویراستار در پانوشت صفحه ی 144).

... می گفت شاه [شاه ِ افغانستان] میل دارد مجلس را به دست این صدر اعظم منحل و انتخابات تازه ای بر طریق [دموکراسی ارشادی] (guided democracy) انجام دهد (1)، زیرا از این که وکلای فعلی تحت تأثیر ملّاکین و آخوندها و نفوذ خارجی رفته اند، خسته شده است و هیچ کاری از پیش نمی برد. در پیام محرمانه و خصوصی ای که به شاهنشاه [سیدمحمدی: شاه ِ ایران] داده است، این نکته را متذکّر گردیده. قابل توجّه است. اگر به نتیجه برسد، تازه می شود مثل ما! ولی فکر نمی کنم قدرت و فهم و شعور بازی کردن با سیاست های خارجی و داخلی را مثل شاهنشاه ما داشته باشد. شاه ما واقعاً نابغه است و میخ سلطه و نفوذ خود را تا بیخ در گلوی داخلی و خارجی فرو کرده است. جای شکر این است که ایشان [دیکتاتور نیک خواه] (benevolent dictator) هستند و واقعاً یک فرشته آسمانی است که خدا بر این کشور نازل کرده است. امّا معلوم نیست همه جا این طریقه مطلوب باشد (صفحه ی 338 متن کتاب).

1) اصطلاح دموکراسی ارشادی را نخست ایّوب خان در پاکستان باب کرد. در این جا منظور همان است که رئیس کشور در انتخابات بی طرف نماند (توضیح ویراستار در پانوشت صفحه ی 338).

پایان نقل از دو قسمت از کتاب خاطرات عَلَم. وقتی بنده این توصیف و توضیح درباره ی دموکراسی ی هدایتی/هدایت شده/ارشادی را خواندم، با خودم گفتم عجب، پس دموکراسی ی هدایت شده یعنی این!

تاریخ ایران را در نظر بگیرید: صدها سال سلطنت مطلقه؛ حدود صد سال سلطنت مشروطه؛ سی و یک سال جمهوری ی اسلامی. خب. اجازه بدهید دو مدل سلطنت مشروطه در ایران و جمهوری ی اسلامی در ایران را یک مقدار بررسی کنیم.

در جمهوری ی اسلامی، رهبر ایران از بین فقها (در قانون اساسی اشاره به ملّیت و جنسیّت رهبر نشده) انتخاب می شود.	در سلطنت مشروطه، سلطنت ودیعه ای است که به موهبت الاهی از طرف ملت به شخص پادشاه تفویض شده است.
مقام رهبری در جمهوری ی اسلامی ی ایران از فردی فقیه، منتقل می شود به فقیهی دیگر.	در سلطنت مشروطه، مقام سلطنت به ارث می رسد.
در جمهوری ی اسلامی ی ایران رهبر از طریق شورای نگهبان، که نصف اعضای آن مستقیماً منصوب رهبر هستند، و نصف دیگر اعضای آن را رئیس قوه ی قضائیه (که رئیس قوه ی قضائیه مستقیماً منصوب رهبر است) معرفی می کند، تعیین می کند که چه کسانی می توانند در انتخابات ریاست جمهوری شرکت کنند و رئیس جمهور شوند و چه کسانی می توانند در انتخابات مجلس شرکت کنند و نماینده ی مجلس شوند، و نیز تعیین می کند چه کسانی می توانند در رقابت برای عضویت در مجلسی که بر رهبر نظارت می کند رقابت کنند و نماینده ی مجلس خبرگان شوند.	در سلطنت مشروطه، پادشاه، مستقیم یا غیر مستقیم نخست وزیر و وزیرها و نمایندگان مجلس را انتخاب می کند.
در جمهوری ی اسلامی ی ایران، رهبر بعد از انتخاب شدن به رهبری (تعبیر تعدادی از علما و سیاسیون: «کشف شدن رهبر»؛ «کشف شدن خود به خودی ی رهبر»؛ «منعزل (و نه عزل) شدن خود به خودی ی رهبر») در نهادی حاضر نمی شود و سوگند رهبری یاد نمی کند.	در سلطنت مشروطه، پادشاه در مجلس شورای ملی سوگند یاد می کند.
اولین رهبر جمهوری ی اسلامی ی ایران، طبق قانون اساسی، «رهبر کبیر انقلاب جهانی اسلام» است.

بنده دیگر توضیحی نمی دهم، فقط در صورت تمایل به ادامه ی مقاله توجه کنید:

طبق http://en.wikipedia.org/wiki/Guided_democracy :

Guided democracy is a term for a democratic government with increased autocracy. While following basic democratic principles there can be minor deviations towards authoritarianism.

Foremost, the term was used in reference to a certain political period in Indonesia. Lately this term is also widely employed in Russia, where it was introduced into common practice by the Kremlin theorists, in particular Gleb Pavlovsky

طبق http://countrystudies.us/indonesia/18.htm :

Guided Democracy

Sukarno had long been impatient with party politics and suggested in a speech on October 28, 1956, that they be discarded. Soon after, he introduced the concept of Guided Democracy. Although the concept was new in name, its various themes had been part of the president's thinking since before the war. In the first years of independence, his freedom of action had been limited by parliamentary institutions. But on March 14, 1957, the liberal phase of Indonesian history was brought to an end with Sukarno's proclamation of martial law. In an unstable and ultimately catastrophic coalition with the army and the PKI, he sought to rescue the fragile unity of the archipelago.

The year witnessed the move of the PKI to the center of the political stage. In provincial elections held in July 1957 in Jawa Barat and Jawa Tengah provinces, the PKI won 34 percent of the vote, ahead of the other major parties--the PNI, Nahdatul Ulama, and Masyumi--although Masyumi defeated the PKI narrowly in Jawa Timur Province. The PKI's success was attributable to superior grass-roots organization, the popular appeal of its demand for land reform, and its support for Sukarno's Guided Democracy idea. As tensions between the republic and the Netherlands over West New Guinea grew, PKI-controlled unions led a movement to nationalize Dutch-owned firms: on December 3, 1957, the Royal Packetship Company (KPM), which controlled most of the archipelago's shipping, was seized and, two days later, Royal Dutch Shell. Some 46,000 Dutch nationals were expelled from Indonesia, and Nasution ordered officers of the Armed Forces of the Republic of Indonesia (ABRI), which had been involved in economic affairs since the late 1940s, to take a role in managing nationalized firms. This action marked the beginning of the armed forces' role in the economy, a role which grew substantially in later years. Control of the oil industry was seized by ABRI, and Colonel Ibnu Sutowo, Nasution's deputy, was placed in charge of a new national oil company, Permina.

On December 1, 1956, Mohammad Hatta had resigned as vice president in protest against Sukarno's growing authoritarianism. Hatta's exit from the political scene did not improve the relations among the central government, Sumatra, and the eastern archipelago, where Hatta was very popular. On February 10, 1958, when Sukarno was out of the country, a group of Sumatran military officers, Masyumi politicians, and others sent an ultimatum to Jakarta demanding Sukarno's return to a figurehead role as president and the formation of a new government under Hatta and Yogyakarta sultan Hamengkubuwona IX. Five days later, the group proclaimed the Revolutionary Government of the Indonesian Republic (PRRI). On February 17, Permesta rebels in Sulawesi made common cause with them. Although the rebellion was not completely suppressed until 1961, decisive action by the military had neutralized it by mid1958 . There were several important consequences: the forced retirement of many officers from Sumatra and the eastern archipelago, making the officer corps proportionately more Javanese (and presumably more loyal to Sukarno); the firm implantation of central authority in the Outer Islands; and the emergence of Nasution, promoted to lieutenant general, as the most powerful military leader. But the army's victory in suppressing regional rebellion caused Sukarno dismay. To offset the military's power, Sukarno's ties with the PKI grew closer.

The PRRI revolt also soured Sukarno's relations with the United States. He accused Washington of supplying the rebels with arms and angrily rejected a United States proposal that marines be landed in the Sumatra oil-producing region to protect American lives and property. The United States was providing clandestine aid to the rebels and Allen Pope, an American B-25 pilot, was shot down over Ambon on May 18, 1958, creating an international incident. Deteriorating relations prompted Sukarno to develop closer relations with the Soviet Union and, especially, the People's Republic of China.

In July 1958, Nasution suggested that the best way to achieve Guided Democracy was through reinstatement of the 1945 constitution with its strong "middle way," presidential system. On July 5, 1959, Sukarno issued a decree to this effect, dissolving the old House of Representatives. This marked the formal establishment of the period of Guided Democracy which lasted six years. In March 1960, a new legislature, the House of People's Representatives-Mutual Self-help (DPR-GR; later, simply DPR) was established. One hundred fifty-four of its 238 seats were given to representatives of "functional groups," including the military, which became known as Golkar. All were appointed rather than elected. As many as 25 percent of the seats were allocated for the PKI. Another body, the 616-member Provisional People's Consultative Assembly (MPRS; later, simply MPR), was established with communist leader Dipa Nusantara Aidit as deputy chairman. In August 1960, Masyumi and the PSI were declared illegal, a reflection of their role in the PRRI insurrection, the MPRS's enmity toward Sukarno, and its refusal to recognize Guided Democracy.

دیوار چین دیوار برلین زندان اوین ...

seyyedmohammadi — Thu, 05 Nov 2009 18:03:18 GMT

بسم الله الرحمان الرحیم

||||||||||||||||||||

|||||||||| دیوار چین ||||||||||

|||||||||| دیوار برلین ||||||||||

|||||||||| زندان اوین ||||||||||

||||||||||||||||||||

به پا می خیزیم

در برابر دیوارها و زندانها

در برابر استبداد و استکبار

در برابر فریب و نیرنگ

شکوه و عظمت برپا می کنیم

شکوه و عظمت به خواست و اراده ی خودمان

نه شکوه و عظمت فرمایشی و نمایشی

سی سال بعد از سیزده آبان 1358 : سیزده آبان 1388

seyyedmohammadi — Mon, 02 Nov 2009 22:59:41 GMT

بسم الله الرحمان الرحیم.

امروز دوازده آبان است. فردا سیزده آبان است. حکومت ایران دوست دارد فردا تظاهراتی باشکوه، آن طور که او می پسندد، با آن شعارها و پرچمها که او می پسندد، و در مکانی که او مجاز اعلام کرده، و با اهدافی که او مایل است (ظاهراً هدف «تجدید بیعت با مقام معظم رهبری» است)، برگزار شود. معترضان، البته دوست دارند تظاهرات با شعارهایی دیگر و با اهدافی دیگر و در مکانهایی که آنها مایلند انجام شود.

بنده گمان می کنم ایران باید با آمریکا به شکل کج دار و مریز رفتار کند. مرگ بر آمریکا نگوید. قربان صدقه ی آمریکا هم نرود. در ایران، در تکبیر سیاسی ی اصطلاحی، تا سالها می گفتند مرگ بر شوروی. بعد از یک مدت مقامات عالی ی نظام تشخیص دادند و امر کردند که دیگر نباید گفت مرگ بر شوروی. بنده امیدوارم مقامات عالی ی ایران یک روز درباره ی آمریکا هم به همین نتیجه برسند. خب ایران و آمریکا ارتباط سیاسی ندارند که ندارند. اما چه ضرورتی است برای شعار مرگ بر آمریکا؟ چه دردی از ما درمان شده با مرگ بر آمریکا؟ یک روز شوری افغانستان را اشغال کرد و ظلم کرد به مردم رنجدیده ی افغانستان (چنان که لینک و مطلبش را می آورم در ادامه ی این مقاله). یک روز آمریکا به دلیل درست یا به دلیل علیل یافتن عاملان حادثه ی یازده سپتامبر حمله می کند به افغانستان. عیناً مثل خود ایران، که یکی دو قرن چپ و راست از روسیه لطمه می خورد و ظلم می دید (ترکمنچای؛ گلستان؛ پیشه وری؛ توپ بستن مجلس؟؛ بمباران حرم امام رضا؟؛ حدود چهل (؟) سال بازی دادن برای نیروگاه بوشهر؛ ...)، و یک مدت هم از آمریکا لطمه خورد (کمک به شاه برای سرنگون کردن مصدق؛ سرنگون کردن هواپیمای مسافربری ی ایران؛ ...). خب آیا راه نجات ایران و افغانستان، گفتن مرگ بر است؟

من حدود دو ماه قبل از دوستان و آشنایان اس ام اسی ام پرسیدم: به نظر شما در چند قرن گذشته و دوران معاصر ظلم و ستم کدام یک از چهار کشور زیر به ایران «آشکارتر و واضحتر» بوده است: یک) اسرائیل، دو) آمریکا، سه) انگلیس، چهار) روسیه. پانزده نفر جواب دادند. از سن و سال های مختلف. از چند شهر ایران. تحصیلات مختلف. حتا دو نفرشان طلبه ی درس خارج فقه بودند. جدول نتیجه ی نظرخواهی چنین بود (دقت کنید به نتیجه ی نظرخواهی ی آزادانه):

تعداد افرادی که اولویت اول آنان برای جواب درباره ی کشوری که در چند قرن گذشته و دوران معاصر «آشکارترین و واضح ترین» ظلم و ستم را به ایران انجام داده است، اسرائیل بود	هیچ کس
تعداد افرادی که اولویت دوم آنان برای جواب درباره ی کشوری که در چند قرن گذشته و دوران معاصر «آشکارترین و واضح ترین» ظلم و ستم را به ایران انجام داده است، اسرائیل بود	هیچ کس
تعداد افرادی که اولویت سوم آنان برای جواب درباره ی کشوری که در چند قرن گذشته و دوران معاصر «آشکارترین و واضح ترین» ظلم و ستم را به ایران انجام داده است، اسرائیل بود	هیچ کس
تعداد افرادی که اولویت چهارم آنان برای جواب درباره ی کشوری که در چند قرن گذشته و دوران معاصر «آشکارترین و واضح ترین» ظلم و ستم را به ایران انجام داده است، اسرائیل بود	هیچ کس
تعداد افرادی که اولویت اول آنان برای جواب درباره ی کشوری که در چند قرن گذشته و دوران معاصر «آشکارترین و واضح ترین» ظلم و ستم را به ایران انجام داده است، آمریکا بود	یک نفر
تعداد افرادی که اولویت دوم آنان برای جواب درباره ی کشوری که در چند قرن گذشته و دوران معاصر «آشکارترین و واضح ترین» ظلم و ستم را به ایران انجام داده است، آمریکا بود	یک نفر
تعداد افرادی که اولویت سوم آنان برای جواب درباره ی کشوری که در چند قرن گذشته و دوران معاصر «آشکارترین و واضح ترین» ظلم و ستم را به ایران انجام داده است، آمریکا بود	دو نفر
تعداد افرادی که اولویت چهارم آنان برای جواب درباره ی کشوری که در چند قرن گذشته و دوران معاصر «آشکارترین و واضح ترین» ظلم و ستم را به ایران انجام داده است، آمریکا بود	هیچ کس
تعداد افرادی که اولویت اول آنان برای جواب درباره ی کشوری که در چند قرن گذشته و دوران معاصر «آشکارترین و واضح ترین» ظلم و ستم را به ایران انجام داده است، انگلیس بود	چهار نفر
تعداد افرادی که اولویت دوم آنان برای جواب درباره ی کشوری که در چند قرن گذشته و دوران معاصر «آشکارترین و واضح ترین» ظلم و ستم را به ایران انجام داده است، انگلیس بود	چهار نفر
تعداد افرادی که اولویت سوم آنان برای جواب درباره ی کشوری که در چند قرن گذشته و دوران معاصر «آشکارترین و واضح ترین» ظلم و ستم را به ایران انجام داده است، انگلیس بود	هیچ کس
تعداد افرادی که اولویت چهارم آنان برای جواب درباره ی کشوری که در چند قرن گذشته و دوران معاصر «آشکارترین و واضح ترین» ظلم و ستم را به ایران انجام داده است، انگلیس بود	هیچ کس
تعداد افرادی که اولویت اول آنان برای جواب درباره ی کشوری که در چند قرن گذشته و دوران معاصر «آشکارترین و واضح ترین» ظلم و ستم را به ایران انجام داده است، روسیه بود	هشت نفر
تعداد افرادی که اولویت دوم آنان برای جواب درباره ی کشوری که در چند قرن گذشته و دوران معاصر «آشکارترین و واضح ترین» ظلم و ستم را به ایران انجام داده است، روسیه بود	هیچ کس
تعداد افرادی که اولویت سوم آنان برای جواب درباره ی کشوری که در چند قرن گذشته و دوران معاصر «آشکارترین و واضح ترین» ظلم و ستم را به ایران انجام داده است، روسیه بود	هیچ کس
تعداد افرادی که اولویت چهارم آنان برای جواب درباره ی کشوری که در چند قرن گذشته و دوران معاصر «آشکارترین و واضح ترین» ظلم و ستم را به ایران انجام داده است، روسیه بود	هیچ کس

همان طور که دیدید، در نظرخواهی ای که بنده انجام دادم، و افراد مختلف از سنین مختلف و شهرهای مختلف و تحصیلات و عقاید مختلف جواب دادند، اکثر افراد نظرشان این بود که در چند قرن گذشته و دوران معاصر روسیه آشکارترین و واضحترین ظلم و ستم را به ایران روا داشته است. البته من مدعی نیستم اگر از تمام مردم ایران نظرخواهی شود، نتیجه همین می شود که بنده دست یافتم. اما به هر حال گمان می کنم یک راه عاقلانه و منصفانه و قابل دفاع برای این که مقامات عالی ی ایران با کشوری روابط دوستانه داشته باشند و با کشوری روابط خشمگینانه (البته به طور کلی چه نیاز به روابط خشمگینانه؟)، گرفتن نبض ملت ایران و قرار گرفتن در صف ملت ایران است.

آری.

این قسمت را ختم می کنم و می روم به قسمتی دیگر.

مطلبی با نثر دلنشین و آغاز شیرین و پایان تلخ را از http://www.afghanmaug.net/content/view/716/28/ نقل می کنم:

یادی از استاد ( خاطره)

از کار روزانه خسته بر میگشتم. در ایستگاه بس روبرویم مردی ظاهر شد میانه قد، کرتی چهار خانه ای پوشیده بود شانه های پهنی داشت و چشمهای تیزبین اش از میان عینک های نمره ای میدرخشید و با دید نافذ به هر طرف نگاه میکرد. تمام حرکات و قواره اش خاطرات دوران دانشگاهی ام را تداعی کرد. یکباره رفتم به صنف سوم دانشکدۀ علوم طبیعی دانشگاه کابل و در میان صنفی هایم و استاد فزیک نور ما به نام دکتور محمد یونس اکبری شروع کرد به بحث های در مورد فیزیک نور… او تازه بعد از پایان تحصیلات اش در رشتۀ فبزیک هستوی استاد دانشکدۀ ما شده بود. درس اش به سویه عالی بود. میگفتند به اتحاد شوروی وقت از او خواهش کرده بودند که در دانشگاه دولتی ماسکو فزیک هسته تدریس کند و به افغانستان بر نگردد ولی اوقبول نکرده و به وطن باز گشته بود. او اهل درۀ پنجشیر بود. از بحث هایش در مورد انکسار، انعکاس، تفرق و طیف نور و طبیعت نور که سرعت سیصد هزار کیلو متر را در یک ثانیه میپماید هنوز هم بیادم میاید.

نمیدانستم چند نفر از همصنفی هایم که طرفداران حزب خلق بودند با وی چه مشکلی داشتند. پیوسته سوال پیچ اش میکردند و گاهی هم میگفتند که از لکچر های او چیزی سر در نمیاورند. ولی او با گشاده رویی به پرسش های آنان جواب میداد و خم به ابرو نمیاورد. سمستر اول فیزیک نور ختم شد و من بعد از دادن امتحان برای گرفتن نتیجه امتحان نزدش رفتم. بعد از آنکه نمره ام را بازگو کرد گفت:

ــ بد نیست! اما من برایت پیشنهاد میکنم که در پهلوی ساینس جامعه شناسی و تاریخ را هم مطالعه کنی… گفتم :

ــ همین و بس. با خنده ای گفت:

ــ بلی میدانم که تنهی مضامین ساینس مغز را خشک میکند… چیزی نگفتم و از اتاق اش بیرون شدم. سمستر دوم همانسال او استاد فیزیک اتم ما شد و باز همان مردم جنجال به راه میانداختند. روزی یکی از آنان گفت :

ــ فیزیک اتم چه به درد میخورد… استاد یونس اکبری با پوزخندی گفت:

ــ راست میگویی ازینکه اتم کوچکترین ذرۀ یک عنصر است و هر چیز کوچک بدرد ناخور مینماید… آن سمستر را هم مثل سمستر قبل در حالیکه میدانستم که اتم یک نظام متشکل و علت تمام تعاملات درونی مرکبات است را سپری کردم.

سال بعد استاد اکبری از طرف شورای علمی دانشگاه کابل به حیث رئیس کمیته انکشاف انرژی اتمی افغاستان قبول شد.

در روی دیوار یکی از دهلیز های دانشکدۀ علوم جریدۀ نصب شد که به مدیریت دکتور محمد یونس اکبری پیش برده میشد و این فرد از شعر صائب تبریزی در پیشانی این جریده با خط درشت نوشته شده بود.

دل هــــــر ذره ی چــــــــــو بشگافی

آفــــــــتابی در او عیــــان بیــــــــنی

به اینوسیله اعلان کرده بود که کشف انرژی اتمی قبل از آنکه در اوایل قرن بیستم در اروپا طرح شده باشد. توسط علمای سرزمین آریانا در 1038 هجری شمسی زمانیکه هنوز اروپائیان دورۀ رسانس را تجربه میکردند یعنی ایام زندگانی صائب تبریزی به بشریت پیشکش شده بود.

سال چهارم دانشگاهی ام بود. برای اولین بار در تاریخ افغانستان از شاگردان نخبه همین دانشکده علوم رشتۀ مقدماتی به نام میخانیک کوانتم زیر نظر استاد اکبری تاسیس یافت. این رشته در مدت یکسال اصول بهره برداری از انرژی اتمی برای مقاصد صلح امیز را به دانش آموزان آموخت. که دانش آموزان نخبۀ از همین رشته اکنون در دانشگاه های امریکا و کانادا سمت استادی دارند.

آنروز ها تازه جهان به دنبال استفاده از انرژی اتمی کوشش مضاعف داشت.

بعد از فراغت از دانشگاه تا مدتی دیگر نه به یاد این نابغۀ وطنم افتادم و نه از دوستان دوران دانشگاهی ام خبری داشتم.

سال 1364بود و من آموزگار در یکی از مکاتب شهر کابل بودم. دولت افغانستان زیر سلطۀ حاکمان کرملین بود و خلقی ها در راس قدرت دولتی. شب بعد از گذارش اخبار تیلویزیون چهره استاد اکبری را بروی صفحه اش آورد. مستنطق از او پرسش های میکرد و او آرام آرام جواب میداد. دیگر آن استادی که هستۀ اتم با تمام کیف و کانش روی صفحۀ مغزش نوشته شده بود معلوم نمیشد. چهره اش نشان میداد که آنقدر او را شکنجه و لت و کوب کرده بودند که تسلسل افکارش را نمیتوانست ادامه دهد. و خیال میکردی ماه هاست که روح را از کالبد اش بیرون کرده اند. او را به جرم سامایی بودن به جوغۀ اعدام سپردند. روحش شاد باد.

نعمت الله ترکانی

19 اکتوبر 2009

بحثی درباره ی «احتیاج الکل الیه و استغناؤه عن الکل دلیل علی انه امام الکل»

seyyedmohammadi — Sat, 31 Oct 2009 18:49:18 GMT

بسم الله الرحمان الرحیم.

بنده دیشب یا پریشب در تلویزیون دیدم عالمی شیعه در وصف امام معصوم استناد می کرد به این کلام: «احتیاج الکل الیه و استغناؤه عن الکل دلیل علی إنه امام الکل.» بنده چنین مطلبی نشنیده بودم.

ــ طبق http://www.ghadeer.org/imamali/amir/10900001.htm

آن كه با اين جمله كوتاه احتياج الكل اليه و استغناؤ ه عن الكل دليل على اءنه امام الكل ⁽⁷⁾ او را [سیدعباس سیدمحمدی: حضرت علی را] ستود.

ــ طبق http://www.razavi.ir/html/index.php?name=Sections&req=viewarticle&artid=346&page=1 :

خلیل بن احمد بصری درباره حضرت امیرالمومنین (علیه السلام) گوید:

احتیاج الکل الیه و استغنائه عن الکل دلیل علی انه امام الکل؛ نیازمندی تمام مردم به او و بی نیازی او از همه مردم دلیل بر این است که او امام همه است .

ــ طبق http://www.hawzah.net/Hawzah/Magazines/MagArt.aspx?MagazineNumberID=5916&id=60314 :

خلیل ‌بن ‌احمد فراهیدی، دانشمند و نحوی بزرگ و واضع دانش عروض درباره حضرت علی‌علیه‌السلام چنین گفته است: «استغناؤه عن الکل و احتیاج الکل الیه، دلیل علی انه امام الکل؛ بی‌نیازی او از همه و نیاز همگان بدو، دلیل است که او امام همگان است.»

پایان نقل از سه لینک.

بنده هنوز نظرم را با علما در میان نگذاشتم و گفت و گو و مشورت و تعمق نکردم، ولی آنچه بلافاصله بعد از شنیدن سخنان عالم شیعه در تلویزیون به ذهنم آمد، شک کردن به درستی ی وصف یادشده از امام معصوم بود. اولین دلیل شک کردنم، آیه ی «یا ایها الناس انتم الفقراء الی الله والله هو الغنی الحمید» (فاطر، 15) بود. طبق آیه ی فوق، که وحی الاهی است، و نه کلام خلیل بن احمد یا مانند او، مردم نیازمند به خداوند هستند و خداوند بی نیاز است. درک فعلی ی من این است که:

یک) «فقیر بودن» و «محتاج بودن» مترادف هستند، و به هر حال در بحث فعلی، می توان معادل هم در نظر گرفت.

دو) در آیه ی 15 سوره ی فاطر «تمام مردم» فقیر و محتاج خدا هستند، و «فقط خدا» است که فقیر و محتاج هیچ کس و هیچ چیز نیست.

سه، الف) طبق یک و دو، بنده فعلاً نمی توانم صحت جمله ی «احتیاج الکل الیه و استغناؤه عن الکل دلیل علی إنه امام الکل» را بپذیرم. البته طبق معلومات فعلی ی من، امام معصوم «امام همه» است، اما این که همه محتاج امام معصوم هستند و امام معصوم بی نیاز از همه است را فعلاً قبول ندارم، و به طریق اولا قبول ندارم که محتاج بودن همه به امام معصوم و بی نیاز بودن امام معصوم از همه دلیل این است که ایشان امام همه است.

سه، ب) طبق معلومات فعلی ی بنده، از شئون امام معصوم، برآوردن نیازهای علمی و فکری ی مردم و پاسخ دادن به سؤالات آنها است، اما ظاهراً برای برآورده کردن نیاز مردم، بعضاً روح القدس به یاری ی آنها می آید. (آقای عبدالله جوادی آملی گفته است روح القدسی که انبیاء را یاری می کند جبرئیل نیست بلکه درجه ای از درجات روح خود انسان است (ان شاء الله مقاله ای می نویسم درباره ی همین موضوع).) شاید این یاری رساندن روح القدس (یا «روح») به انبیاء و رسولان و امامها، از جمله برای رفع تردید درباره ی نادرستی ی این است که انبیاء و رسولان و امامها «فقیر و محتاج هیچ کس و هیچ چیز جز خدا نیستند».

سه، پ) طبق معلومات فعلی ی بنده، البته امام معصوم از نظر مسائل علمی و فکری به مردم نیاز ندارد؛ اما برای امور مادّی مانند غذا و لباس نیاز مند به مردم است، و امام و مردم همه نیازمند خدا هستند؛ و برای امور دنیوی ای مانند تشکیل حکومت و حفظ حکومت هم نیازمند مردم است.

تکرار می کنم که بنده هنوز نظرم را در این موضوع با علما و فضلا در میان نگذاشتم و گفت و گو و مشورت و تعمق نکردم، و خب چه بسا تمام یا کلی از عرایض بنده نادرست باشد.

از خدا توفیق می خواهم.

دعا برای سلامت و بهبود آیت الله اسدالله بیات

seyyedmohammadi — Fri, 30 Oct 2009 08:51:50 GMT

بسم الله الرحمان الرحیم.

از طرف آقا سلیمان رضائی و از طرف دفتر مرجع محترم تقلید آیت الله اسدالله بیات و نیز از طرف آقا هادی بیات (در برابر سؤال بنده) خبردار شدم حضرت آیت الله اسدالله بیات صبح جمعه هشتم آبان 1388 به دلیل عارضه ی قلبی در بیمارستان در قم بستری شده است. اتفاقاً من امروز صبح در قم کلاس درس داشتم ولی قسمت بود کلاس نروم، و اگر رفته بودم و قم بودم و از خبر فوق مطلع می شدم قاعدتاً بر حسب وظیفه ی انسانی و بر حسب احترامی که برای آیت الله بیات قائل هستم و بر حسب رفاقتم با آقا هادی بیات و آقا محسن بیات، به عیادت و دیدار ایشان می رفتم. ببینم در روزهای بعد آیا می توانم قم مشرّف شوم یا نه.

این جانب برای سلامت و بهبود آقای اسدالله بیات دعا می کنم و از دوستان و رفقای وبلاگی و از همگان هم می خواهم برای سلامت و بهبود آقای اسدالله بیات دعا کنند.

آدم پرستی

seyyedmohammadi — Wed, 28 Oct 2009 15:37:52 GMT

بسم الله الرحمان الرحیم.

بنده امیدوارم مردم ایران و مردم تمام دنیا در هیچ دوره ای دچار «آدم پرستی» نشوند. توجه کنید:

سرتیپ میرحسین یکرنگیان (1338—1281)، سیری در تاریخ ارتش ایران از آغاز تا پایان شهریور 1320، تهران، خجسته، 1384:

صفحه ی 27 از صفحات الحاقی (نقشه ها ها، اعلامیه ها، فرمان ها و عکس ها):

(بیانیه)

(بعموم اهالی و ساکنین صفحه پشتکوه)

(اعلام میدارد)

بطوریکه مشهود گردیده یکعده رعایای ساده لوح از طرف معدودی اشخاص فتنه جو که آنها نیز از طریق جهل و نادانی در صدد بدبختی و فنای خود برامده اغفال و مرتکب یک سلسله اقدامات مخالف نظم و امنیت گردیده اند از آنجائیکه رأفت و عطوفت بندگان اعلیحضرت اقدس همایون شاهنشاهی ارواحنا فداه پیوشته شامل حال قاطبه رعایا میباشد لزوماً خاطر نشان مینماید که اهالی آن صفحه نیز از اینموقع عجلاً استفاده نموده و عواطف ذات اقدس ملوکانه ارواحنا فداه را بخود جلب نمایند و چنانچه از تاریخ نشر این بیانیه تا 24 ساعت متفرق گردیده و اطاعت خود را بوسیله فرمانده قوای اعزامی اظهار نمودند مورد عفو و اغماض ذات اقدس شاهنشاهی ارواحنا فداه گردیده و مانند رعایای مطیع با آنها رفتار و هرگاه پس از انقضای مدت مزبور بعملیات خود ادامه دهند با شدیدترین وجهی مورد تعقیب قوای قویه قشون گردیده بدون استثناء محو و نابود خواهند شد

(فرمانده قوای غرب و جنوب غربی)

(سپهبد امیر احمدی)

صبح 22 شهریور 1308

صفحه ی 75 از صفحات الحاقی:

[تاج]

[عکس رضا شاه]

شاه پرستی

دانشگاه جنگ

میهن دوستی وظیفه شناسی

........

سال 1318، مهر. پایان نامه ی دوره دوم دانشگاه جنگ.

اعتماد خوب است ولی نظارت و مراقبت بهتر است

seyyedmohammadi — Mon, 26 Oct 2009 16:01:21 GMT

بسم الله الرحمان الرحیم.

ولادیمیر لنین: اعتماد خوب است ولی نظارت و مراقبت بهتر است.

منبع: آدرسهای مختلف اینترنتی، از جمله http://www.ganahl.info/utopia737.html :

Lenin himself is quoted saying “Trust is good, control is better

الاحقر: «اعتماد ملی» خوب است، ولی اگر «کیهان» ناظر و مراقب آن، و دادگاه مطبوعات توقیف کننده ی آن باشد، و خود ِ «کیهان» را ناظر و مراقب و توقیف کننده ای نباشد الی یوم القیامة.

میرحسین موسوی به اندازه ی مادر ِ ولادیمیر پوتین هم حق ندارد از تلویزیون ایران استفاده کند؟

seyyedmohammadi — Fri, 23 Oct 2009 16:27:20 GMT

بسم الله الرحمان الرحیم.

دو سه شب قبل، تصادفاً، در تلویزیون فیلمی دیدم. از وسطهای فیلم دیدم. فیلم درباره ی مادر ولادیمیر پوتین بود. خود پوتین را ندیدم. مادر پوتین بود، و اگر خطا نکنم مادر پوتین در روسیه نبوده. زندگی ی سختی هم داشته مادرش. البته طبق http://en.wikipedia.org/wiki/Vladimir_Putin مادر پوتین از دنیا رفته است.

بله. فیلم البته جالب بود. آگاه شدن از جزئیات زندگی ی یکی از مقامات سیاسی ی فعلی ی دنیا. حرفهای صمیمانه ی مادر او ــ که اگر خطا نکنم پوتین و مادرش سالهای سال همدگیر را ندیدند. اما من وقتی فیلم را می دیدم، چیزی آمد ذهنم. واقعاً سیاستهای کلان و کوچک مقامات ایران و سیاستهای کلان و کوچک تلویزیون جمهوری ی اسلامی ی ایران چه جوری است؟ از مادر نخست وزیر فعلی ی روسیه (کشوری که در عهدنامه های تحمیلی ی ترکمانچای و گلستان نصف ایران یا کمتر یا بیشترش را گرفت از ایران، و در شهریور 1320 با وجود اعلام بی طرفی ی ایران ایران را همراه با انگلیس اشغال کرد، و ماجراهای روس ها با ثقة الاسلام و میرزا کوچک خان، و اگر اشتباه نکنم مجلس شورای ملّی را به توپ بست، و اگر اشتباه نکنم حرم امام رضا یا گنبد حرم امام رضا را گلوله باران کرد) فیلم نشان می دهند در تلویزیون ایران، اما میرحسین موسوی خامنه، ظاهراً از حدود خرداد 1368 تا حدود 22 خرداد 1388 تقریباً ممنوع التصویر بود، و بعد از انتخابات 22 خرداد 1388 هم خود او حق ندارد در تلویزیون ظاهر شود، بلکه اخباری علیه او از تلویزیون به گوش مردم می رسد. میرحسین موسوی به اندازه ی مادر ِ ولادیمیر پوتین هم حق ندارد از تلویزیون ایران استفاده کند؟

مردان خودساخته ، قوانین خودساخته ، ...

seyyedmohammadi — Wed, 21 Oct 2009 11:55:25 GMT

بسم الله الرحمان الرحیم.

من چند روز قبل عبارت «مردان خودساخته» را در گوگل جست و جو می کردم. چند ساعت قبلش کتاب مردان خودساخته را در کتابفروشی ی ... (اسم کتابفروشی یادم نیست) در تهران دیده بودم (طبق http://www.dowran.ir/show.php?id=97495670 این کتاب را انتشارات فرانکلین در سال 1335 منتشر کرده، و: « يكي از مردان خودساخته در آن كتاب رضا شاه بود كه به هر حال هر وابستگي هم داشت استعداد و خودساختگي هم داشت، اين را ديگر كسي منكر نمي ‌تواند باشد. زندگي او به قلم محمدرضا شاه بود... صنعتي‌ زاده بعدها تعريف مي‌كرد كه مقاله شرح حال رضاشاه را كه به قلم محمدرضا شاه نوشته بودند به تأييد شاه رسانديم و او هم خوانده و امضاء كرده و ايرادي نگرفته بود. در اين شرح حال رضاشاه مردي فاقد سواد معرفي شده بود، وقتي كتاب منتشر مي ‌شود و ملكه مادر كتاب را مي ‌خواند به شاه اعتراض مي‌كند كه تو چطور خودت پدرت را بي ‌سواد معرفي كرده ‌اي؟»).

کتاب کوچکی است که قبل از انقلاب منتشر شده. به قطع جیبی. حدود شاید دویست صفحه. شرح زندگی ی رضا شاه و سیدجمال الدین اسدآبادی و محمدعلی فروغی و کمال الملک و چند نفر دیگر است. شرح زندگی ی رضا شاه را محمدرضا پهلوی نوشته است. گمانم حدود چهل صفحه.

بله. از جست و جوی عبارت «مردان خودساخته» دو نتیجه ی جالب دستگیرم شد:

یک) از دید بعضی افراد، رضا شاه مرد خودساخته بوده است. از دید بعضی افراد، حضرت آیت الله خمینی مرد خودساخته بوده است. جالب است که رضا شاه و حضرت آیت الله خمینی دو قطب مخالف هم بودند.

دو) یکی از نتیجه ها این طور بود (نقطه چین ها از من است؛ کلماتی را نقل نکردم):

«.......... سیدکاظم شریعتمداری

آقاى شريعتمدارى مرد برزگى بود، مرجع تقليد بود، مقام شامخى در اجتماع داشت، از مردان خودساخته بود، پناه بىپناهان بود. وقتى او را ..........»

وقتی روی لینک (یعنی روی http://www.azadtribun.net/09.htm ) کلیک کردم، با این پیغام روبه رو شدم:

مشترک گرامی برابر قوانین دولت جمهوری اسلامی ایران دسترسی به این سایت مقدور نمی باشد

Dear Web Surfer! according to law of Islamic Republic of Iran access to this site is restricted!

من گفتم شاید با جست و جوی «شریعتمداری مرد بزرگی» به لینکی برسم که هم فیلتر نباشد و هم متن منتشرشده در http://www.azadtribun.net/09.htm را داشته باشد. با جست و جوی «شریعتمداری مرد بزرگی» به این نتیجه (در http://www.mehdinews.com/post/comment/676/sort/asc ) رسیدم:

«مشاهده نظرات شریعتمداری، خاری در چشم منافقان

حسین شریعتمداری مرد بزرگی است که خودش را فدای انقلاب اسلامی کرده است و اینجانب ارادتی کامل به ایشان دارم. واقعا مثل ایشان کم داریم»

قاعدتاً حسین شریعتمداری ی اخیر، که «مرد بزرگی است»، مدیر مسئول روزنامه ی کیهان است.

بله. برای من جالب بود. یک جا یک نفر گفته سیدکاظم شریعتمداری مرد بزرگی است. طبق قوانین دولت جمهوری ی اسلامی ی ایران، و قاعدتاً چون نهاد تصویب قانون مجلس شورای اسلامی است، همچنین طبق مجلس شورای اسلامی، و عملاً احتمالاً طبق سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و طبق قوه ی قضائیه، و ...، دسترسی به گفته ی این فرد باید نامقدور باشد. اما یک جا که یک نفر گفته حسین شریعتمداری، مدیر مسئول روزنامه ی کیهان، مرد بزرگی است، طبق دولت و مجلس و دیگر نهادهای جمهوری ی اسلامی ی ایران، دسترسی به گفته ی این فرد مقدور است.

دروغ با همه یا تعدادی از جزئیات؟ حقیقت و صداقت با همه یا تعدادی از جزئیات؟ ...؟

seyyedmohammadi — Mon, 19 Oct 2009 08:23:34 GMT

بسم الله الرحمان الرحیم.

ضیاء موحد، از ارسطو تا گودل: مجموعه مقاله های فلسفی ـ منطقی، تهران، هرمس، 1382:

«... اگر دروغی با شرح و تفصیل و جزئیات بگوییم بسیاری آن را باور می کنند. برای مثال اگر آدم خوش نامی را با جملۀ سادۀ «فلانی جاسوس است» متهم به جاسوسی کنیم هیچ کس آن را به راحتی قبول نخواهد کرد. اما اگر به دروغ بگوییم «فلانی را در ساعت چهار بعد از ظهر روز پنجشنبه 22 تیر 1375 پشت در سفارت روسیه دیده اند که کیف چرمی سیاهی در دست داشته و زنگ سفارت را زده است و بلافاصله در باز شده و مرد کوتاه قدی که عینک سیاهی بر چشم داشته کیف را گرفته و فلانی به سرعت به آن طرف خیابان رفته و با اولین تاکسی به شمارۀ 5796 / تهران ـ ل از محل دور شده است» به احتمال قوی بسیاری در جاسوس بودن فلانی شکی به خود راه نخواهند داد. این شگردی است که به خصوص در زد و خوردهای سیاسی و از صحنه بیرون راندن حریفان فراوان به کار می رود. این شگرد را می توان «دروغ با همۀ جزئیات» نامید.»

پایان نقل از ضیاء موحد.

سیدعباس سیدمحمدی:

البته مثالی را که ضیاء موحد نقل کرده، نظراً ممکن است دروغ با همه یا تعدادی از جزئیات باشد، یا حقیقت و صداقت با همه یا تعدادی از جزئیات باشد، یا مخلوطی از حقیقت و دروغ با همه یا تعدادی از جزئیات باشد.

ظاهراً در تمام یا اکثر موارد، حکومتها و دولتها و رسانه ها و خبرگزاری ها، اخبار خود را حقیقت می دانند. در مناظره ی میرحسین موسوی و محمود احمدی نژاد، و در مسائل بعد از انتخابات 22 خرداد 1388، خصوصاً در موضوع رقابت انتخاباتی و در موضوع نتیجه ی واقعی ی انتخابات، هر کدام از این دو نفر (و طرفداران و علاقه مندان و جناح این دو نفر) مدعی ی حقیقت مطلق بودن یا حقیقت نسبی بودن ادعاهای خود، و دروغ مطلق مطلق یا دروغ نسبی بودن ادعاهای طرف مقابل بود، و ظاهراً هنوز هم هست (تأکید می کنم: خصوصاً در موضوع رقابت انتخاباتی و در موضوع نتیجه ی واقعی ی انتخابات، و نه در تمام مسائل). خب. راه کشف حقیقت و دروغ چیست؟

گمان می کنم راه کشف این که فلان خبر یا ادعا، دروغ با همه یا تعدادی از جزئیات است، یا حقیقت و صداقت با همه یا تعدادی از جزئیات است، تحقیقات همه جانبه و بی تعصب است، و، و ابزار این تحقیقات، در اختیار داشتن اطلاعات و داشتن زمان کافی و آگاهی از روشهای تحقیق مسائل تاریخی و سیاسی و ... است، و در نهایت، این که طرفین بتوانند نتیجه ی تحقیقات خود را از رسانه های آزاد و همگانی عرضه کنند و مردم نتیجه ی تحقیقات دو طرف یا چند طرف را ببینند و بشنوند.

آیا در ایران، چنین چیزی شدنی است؟ به تعبیر عباس میلانی «شبح شایعه و گمان توطئه هر دو فرزندان ناخلف عصر بی خبری اند» (عباس میلانی، معمای هویدا، تهران، اختران، 1387؛ صفحه ی 11 پیشگفتار راوی). به قول همو در همان صفحه: «بیست سال پس از انقراض حکومت پهلوی، متن صورت جلسات هیئت دولت هویدا در دسترس محققان نیست.»

ظاهراً در جاهایی که اطلاع رسانی آزاد نیست، و تحقیقات یا سخت است یا اصولاً مقبول طبع مردم جامعه نیست، مردم طبق اعتماد و اطمینان عُرفی به حکومت یا رهبر دینی یا رهبر سیاسی یا رهبر حزبی یا تلویزیون یا رادیو یا کیهان یا اعتماد ملی یا ...، یا طبق بی اعتمادی و بی اطمینانی ی عُرفی به حکومت یا رهبر دینی یا رهبر سیاسی یا رهبر حزبی یا تلویزیون یا رادیو یا کیهان یا اعتماد ملی یا ...، وارد صحنه می شوند و مرگ بر این و درود بر آن می گویند.

البته اینها که گفتم، جدای از این است که اگر ساز و کار انتخابات تغییراتی کند، و مشخصاً انتخابات به طور کامل و در تمام مراحل تحت نظارت ناظران بی طرف بین المللی باشد، بعید است نامزدهای انتخابات ادعایی خلاف نتیجه ی اعلام شده کنند و به همین ترتیب بعید است نیاز به تحقیقات باشد.